"Si të jesh single?!" E di shumë mirë...

Ose pritshmëritë e mia janë shumë të larta, ose ju që më thatë se filmi ishte WOW, nuk e dini se c’ka dashur të thotë autori realisht në filmin “Si të jesh single?” E në fakt, askush nuk ishte single aty, sepse cdo gjë vinte rrotull e një përfundimi: dhimbje të marrëdhënieve të dështuara, pasi janë vënë në provë dhe romanca novelash të dëgjuara qindra herë, asgjë e jashtëzakonshme deri këtu…

Në standartin e një New York-ezeje, nuk besoj se të jesh cift ka të bëjë me të qënurit e mërzitshme apo të humbasësh fillin e dëshirave të vetes duke u ndjerë komforte me një marrëdhënie disa vjecare prej të cilës mendon të bësh një hap djathtas për “të liruar krahun” që të ndjesh se ke nevojë të rivendosësh vetëm “cantën” tënde në krah, të mbushur me histori të reja e me netë të cmëndura që kuptosh se si është të jesh single!

Se praktikisht është si të ikësh prej “një prange” në tjetrën, në këndvështrimin e hapësirës së kërkuar flas (që nuk u ngopët me të…)

Që unë të gjeja veten përballë tabelës së madhe me mbishkrimin “Si të jesh single?” nuk do e kisha marrë asnjëherë seriozisht, madje do shtoja:

-Me vërte? Unë jam me “gradë shkencore” në këtë fushë.

E ndërsa e pohova këtë, tre djem që ecnin para meje po më shihnin cuditshëm…

-          Po pse mi, m’u drejtua njëri?

Në një moment u stepa, dhe pyeta veten me fjalinë e tij… Instiktivisht do thoja atë që rëndom e thonë edhe mikeshat e mia: NUK KA MË BURRA!!! JA PSE…

Por ajo që realisht m’u dëgjua prej zërit të koshiencës ishte se të qënurit single, ka qënë zgjedhja ime, për vite me rradhë, sepse unë e pëlqeja shumë! Po po, për cudi është shije e mirë e asaj që kam zbuluar gjatë kësaj kohë. Nuk ndihesh aspak e kërcënuar nga ideja nëse “jam mjaftueshëm e mirë”, “a angazhohem plotësisht?”  “mos jam shumë indiferente?” blah blah blah .

Në fillim kam qenë e dyshimtë;  nëse kjo gjë ishte një mënyrë mohimi apo mbrojtjeje e vetes, me qëllim që të gjeja një përgjigje mjeshtërisht pasqyruese të asaj që unë isha me atë që të tjerët duan të shohin. Kuptoj se ndonjëherë është pak e frikshme të dish realisht se cfarë kërkon, madje më e frikshme më bëhet situata kur e gjen veten përballë dikujt dhe nuk përqëndrohesh të zbulosh cilësitë e mira por të përjashtosh me një checklist të gjitha gjërat që ti si një paranojake i dije mjaft mirë.

Dhe e gjej veten prap në brëndinë e filmit, duke dashur të “ulëras” se të qënurit single, nuk është zgjidhje, as prej marrëdhënieve shumë-vjecare, as pse kërkon “ hapësirë”, që të ndihesh pak më pak i impenjuar, as që të zhdukësh kartën tënde të kreditit për t’u qërasur nga kushdo që në fund të darkës ta gjesh veten në apartamentin e tij…

Është zgjedhje, si cdo gjë tjetër, si një këmishë që zgjedh të hënën, si një roman që zgjedh të shtunën, si muzika.

…ashtu sic zgjedh të jesh e lumtur vetëm, zgjedh të mbledhësh lumturinë në dy!

Dhe më beso, receta e një “single-prej-kohesh-se-kështu-ma-kishte-qejfi” është:

“PA MERAK, DO TË TAKOSH DHE TI DIKË QË DO TË TË BËJË TË ZHVESHËSH KURORËN E TË QËNURIT SINGLE, SEPSE ASKUSH NGA NE NUK E DI SE CDO TË NDODHË NESËR…”