Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më.

Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak.

E kemi harruar gjuhën e syve, përkëdheljen e qetë, fjalën që del ngadalë. Empatia është zë që rrallë dëgjohet jo pse mungon, por sepse askush nuk e dëgjon më. Njerëzit kanë harruar të ndalen, të pyesin me shpirt: “A je mirë?” Jo për mirësjellje, por nga brenga e vërtetë që lind vetëm tek ai që di të dojë. Dhe kështu, nën këtë heshtje të madhe, ndjenjat janë bërë të huaja. Si zogj që dikur këndonin në cdo mëngjes, por tani rrinë të trembur në degë të zhveshura, duke pritur një dritë që nuk dihet se nga vjen.

Dashuria nuk është shkëlqim, është rrënjë. Është frymë që të mban gjallë edhe kur jeta të rrëzon.. Dashuria është një lloj heshtjeje që flet shumë, një mënyrë e butë për të thënë: “Unë jam këtu, dhe të ndiej.” Ajo lind në gjërat e vogla, në kujdesin e padukshëm, në një dorë që mbetet pak më gjatë mbi tjetrën, në një fjalë që nuk kërkon përgjigje.

Le të ngrihet dashuria në këmbë!

Të ngrihet përballë ftohtësisë, përballë boshllëkut që po na mbështjell, të rikthehet në gjeste të vogla, në dorën që shtrihet pa hezitim, në fjalën që fal pa gjykim, në shikimin që ndalet pak më gjatë se duhet. Të ngrihet për ata që janë lodhur, për ata që s’kanë më forcë të ndiejnë, për ata që duan të besojnë se ndjesia nuk ka vdekur. Të ngrihet për të kujtuar se dashuria nuk është thjesht një ndjenjë është mënyra si e sheh botën, si e prek, si e dëgjon, si e duron.

Sepse pa dashuri, njeriu është vec frymëmarrje, jo jetë. Pa ndjesi, bota është e bukur, por e zbrazët. Dhe në këtë zbrazëti, ne duhet të guxojmë të ndjejmë sërish, të mos kemi frikë nga butësia. Të guxojmë të përqafojmë me shpirt, jo me zakon. Të kthejmë sytë nga njëri-tjetri me vërtetësi, jo me dyshim. Të mësojmë të falim pa masë, të dëgjojmë pa nxitim, të duam pa frikë. Sepse vetëm atëherë, jeta merr kuptimine plotë, atë që nuk blihet, nuk imitohet, nuk zëvendësohet.

Le të ngrihet dashuria në këmbë, jo për t’u parë, por për të na zgjuar!
Të na kujtojë se jeta pa dashuri është si qielli pa dritë, si zëri pa frymë. Dhe nëse ndonjëherë ndjejmë se gjithcka po shuhet, të kujtojmë se dashuria nuk mbaron kurrë, ajo vetëm pret që ne ta kujtojmë sërish.
Të ngrihet pra dashuria, të ngrihet me dinjitetin e saj të heshtur, me ngrohtësinë që shëron, me forcën që ringjall. Sepse vetëm kur dashuria ecën mes nesh, bota merr frymë sic duhet, ngadalë, butë, njerëzisht.