Më lër të të ndihmoj.

Ndërsa po udhëtoja, kisha një melankoli të brëndshme që gjen përherë vënd të shfryjë si e hidhur e domosdoshme për të dalë në sipërfaqe.

Unë e di që ajo do jetë përherë pjesë e librit tënd në faqet e jetës, ndoshta do të duash t’i rikthehesh për t’a lexuar e do trishtohesh atëherë kur të të mungojë edhe një presje e tregimit të saj. Do shfletosh edhe në kapitujt e shkurtër ku me vrap ajo të linte ndonjë puthje e zhdukej në nxitim. Në rreshtat ku ti përpiqeshe të gjeje një nyje të fortë për t’ja veshur cdo ditë asaj fijes që po shkëputej dhe ajo nuk e shihte.

Të ka thyer zemrën, e di!

Por, më ler t'a ndreq unë…

E di si ndihet ajo tani?

Të kujton ty, pafundësisht, në cdo moment të ditës, e penduar ndoshta kujton edhe shprehinë që mund të ketë marrë fytyra jote tani, të di shumë mirë zërin kur je i trishtuar ose kur vlon lumturi, ajo po torturon veten me të gjitha fjalitë që të ka thënë duke dashur t’i formulonte ndryshe, po mendon se si do të zgjohet në mëngjes e nuk do dilni të dy përballë pasqyrës duke larë dhëmbët, apo shëtitjet në supermarket për të blerë ushqimet e preferuara të të dyve që përfundonin me disa shishe verë, e në fund do të kujtojë se si do të shkojë në shtrat pa i thënë ti natën e mirë… edhe ajo është zemërthyer, sepse mori këtë vendim, por më beso, ti ke qënë i mrekullueshëm.

Ti ke qënë i sjellshëm, i këndshëm, në një angazhim të plotë për cdo gjë, ti je një njeri i mrekullueshëm, më beso. Ndoshta ajo po mendon se sa keq është gjykuar që la një person si ti…Por besomë, ajo është mjaftueshëm e rritur për të gjetur finishin e një ngërci që cdo ditë e më shumë i dha dorë vetëm shansit për t’u tretur shpirtërisht… një zemër bosh nuk është gostia e një tavoline në mesin e një shtëpie…

Sot të kërkoj të mos shfletosh më, ka mjaftueshëm shi për të lagur deri në mbytje cdo të kaluar të faqeve me emrin e saj në kapituj. Ka një orë që rrahjet i var në minutat e tua, ka një dorë që në pritje për t’u bërë dy, të ka ndihmuar që deri dje të lexoni bashkë disa nga faqet e fillimit…

Ka gjithmonë një zemër që në hapësirën e saj ka një vënd që të përket ty, por vetëm, jo me ngarkesa të transportuara, sepse ndryshe e sëmur…

Ka një shpirt të shëndetshëm aty jashtë që është më e fortë se ty dhe po përpiqet të të tërheqë në formën më të butë, duke të të mbajtur copëzat në doreza të forta, me të ëmblën ndjesi të rimëkëmbjes në ushqimin e asaj urie që ty të mungon.

Të ka thyer zemrën, e di!

Por, më ler t'a ndreq unë…

Desantila