Ditë me shije dimri

Qielli i ngrirë rri pezull si një mantel i heshtur, ndërsa fryma e erës lëviz ngadalë, si dorë e padukshme që shkund kujtime të fshehura. Cdo hap tingëllon si melodi e brishtë, dhe diku thellë brenda meje ndizet një ndjenjë e pazakontë, një mall i ëmbël që lidhet me emrin tënd. Se di a e sjell ti dimrin apo dimri vjen me ty?

Në çdo frymë, ajri më duket i përzier me ditët e tua. Aroma e druve të djegur ngrihet si përkëdhelje mbi kujtesë, duke më sjellë pranë oxhakut të ngrohtë, aty ku shikimi yt ndizte dritë më të fortë se cdo flakë. Edhe kur shikoj xhamat e mjegulluar, shoh portretin tënd të vizatuar aty, sikur dimri vetë kërkon të më kujtojë sa ftohtë bëje ti, duke mundur cdo acar të jetës time.

Si një ulërimë mbetur në thellësinë e një gryke që ska fuqinë të dalë me fjalë. Si një heshtje ardhur prej mungesës së frymës sa përballem me një akullnajë. I ngrirë, i ngrirë deri në palcë, me ditë të brengosura si pamja që ti merr sapo fundi i vjeshtës vjen, kështu është shija e kujtimit që ti ke lënë si një kuti që hapet padashje.

Nuk më duket më ftohtë kur të mendoj, kam njohur drithërimë më të thellë shpirti se sa kjo stinë. Ishin ditët kur pritja për ty ishte esenciale për ditët e mia.

Ishin ditët kur fikej brenda meje pak nga pak dashuria, të cilën nuk munda ta mbaja dot ndezur e vetme!

Ishin ditët kur mërzia kishte zënë vend si një mik i paftuar që nuk gjente një vend tjetër për të bujtur vecse në zemrën time.

Ishin ditët kur nuk kisha askënd në shtratin e vetmisë dhe zhurma e një pike shiu bëhej melodi.

Rrugët e zbardhura marrin ngjyrën e trishtimit që nuk ka më trup, e cdo hap më rikthen në vendin ku mungesa jote fillon të marrë trajtë. Ajri ka aromë kohe të ngrirë, një përzierje drite dhe hiri, sikur vetë koha të ketë vendosur të ndalet për të mos prishur atë që dikur quhej “ne”. Edhe qielli, me atë heshtje të tij të pafundme, duket sikur mban frymën për të mos më parë teksa rrëzohem brenda kujtimeve që nuk më përkasin më.

Ka një urtësi të hidhur në këtë stinë. Dimri të mëson se dashuritë nuk shuhen me mungesë, por me kujtesë. Ato nuk vdesin thjesht mpihen, si degët që mbartin borën pa u ankuar, duke pritur një diell që nuk vjen. Dhe unë, mbetur në mes të acarit dhe mallit, mësoj të flas me heshtjen si me një mik të vjetër. Sepse në fund, edhe heshtja ka zë, kur vjen prej një zemre që ka dashur deri në shkrirje.

Disa dashuri nuk mbarojnë kurrë, vetëm ngrijnë, derisa një tjetër dimër t’u japë kuptim.