Aty ku nis rruga...

Ka një pikë në jetën e njeriut ku logjika hesht, ku llogaritjet shkërmoqen, ku fjalët e të tjerëve bëhen pluhur mbi supet e vullnetit. Aty fillon guximi. Ai nuk lind në siguri, por në tronditje. Është drithma e parë përpara një vendimi që të tejkalon, një hap që nuk të premton kthim, një shikim drejt së panjohurës që nuk kërkon garanci, por përkushtim. 

Guximi nuk është armaturë, është zhveshje. Nuk është të nisesh i sigurt, por të ecësh edhe kur nuk e di se ku po shkon. Dhe në mënyra që nuk mund t’i shpjegojmë kurrë me logjikën e botës, fati pikas zemrat që rrahin ndryshe. Ai rrallë ndihmon të përgatiturit. Më shpesh ulet në tavolinë me të cmendurit që guxuan të ngrenë një gotë në ajër dhe të thonë: “Pse jo?”

Guximi është virtyti që s’ka nevojë të bëjë zhurmë. Ai nuk shpallet, nuk vishet me parrulla, nuk kërkon duartrokitje. Është si rrënja që depërton tokën, në heshtje, duke kërkuar dritën. Nuk shfaqet gjithmonë në beteja të mëdha, por shpesh në veprime të vogla me peshë të jashtëzakonshme: të thuash “jo” kur të gjithë presin që të bindesh, të zgjedhësh rrugën e vështirë kur e lehta të fton me duar hapur, të mbrosh të vërtetën, edhe kur ajo të kushton.

Dhe është pikërisht në këto çaste, kur guximi cohet mbi dyshim si një flakë mbi erë, që ndodh një nga misteret më të rralla të jetës, fati i hap derën guximtarit. Jo sepse ai është i zgjuar më shumë, as sepse ka më shumë për të ofruar, por sepse pati kurajën të trokasë aty ku të tjerët kaluan pa zë.

Fati është kapricoz, por nuk është i verbër. Ai i përgjigjet energjisë së atyre që nuk presin që bota të ndryshojë përpara se të nisin ndryshimin e tyre. Nuk është gjithmonë i drejtë, por ndonjëherë, në mënyra që sfidojnë cdo logjikë, ai i jep rrugë atij që ka guxuar të dalë prej saj.

Ka një poezi të pashkruar në aktin e guximit një përkulje e shpirtit drejt së papërfunduarës, një betejë e brendshme me komoditetin, një ftesë për jetën që s’është e programuar. Dhe në këtë poezi, fati është rima e papritur që e bën vargun të përjetshëm.

Të guxosh nuk do të thotë të mos kesh frikë do të thotë të zgjedhësh veprimin mbi paralizën, mundësinë mbi plogështinë, jetën e plotë mbi jetesën e heshtur. Sepse fundja, historia nuk e mban mend atë që priti momentin e duhur, por atë që guxoi ta krijojë atë moment.

Në një botë që lavdëron suksesin, por shpesh harron rrugët e dhimbshme që çojnë tek ai, guximi është virtyti që mbetet i pastër. Ai nuk premton fitore, por të jep dinjitetin e përpjekjes.

Dhe ndonjëherë, vetëm ndonjëherë, kjo përpjekje takon fatin dhe prej saj lind mrekullia.