Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. 

Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj të njëjtën gjë përgatis vendin ku do të ulesh, kur të vish.

Jam mirënjohëse për çdo mësim që më ke dhënë, për çdo moment kur më mësove të pres pa ngut, të duroj pa u thyer dhe të besoj edhe kur drita kishte humbur rrugën në horizont. Ti më dhe forcën të kuptoj se dhimbja është thjesht një mësues i veshur me rroba të zeza, por gjithmonë sjell një dhuratë në duar. Ti ke mësuar të jesh e pranishme. Të qeshësh pa frikë, të qash pa turp, të ndjesh thellë.

Jam krenare për ty, sepse më në fund ke mësuar të jesh streha më e sigurt për shpirtin tënd. Ti e di tashmë se bota ndryshon, njerëzit vijnë e shkojnë, por dashuria për veten mbetet si një dritë që asnjë natë nuk mund ta shuajë. Ti je ajo që gjithmonë kam ëndërruar të jem. Dhe çdo pengesë, çdo dështim, çdo përqafim i humbur, çdo fjalë që nuk u tha në kohë të gjitha më sollën drejt teje. Ti je dëshmia e gjallë se jeta me gjithë rrugicat e saj të papritura, ia vlen të jetohet. Sepse në fund, ti nuk je thjesht një njeri me role  por një shpirt që ka zgjedhur të jetojë me dashuri, jo me frikë. 

Ndoshta takimi ynë do ndodhë një mbrëmje, kur qielli të jetë lodhur së qeni blu dhe do të ulë krahët mbi qytetin tim, pa zhurmë. Ndoshta në një kafe bosh, ku do të shfaqesh pa zhurmë dhe do ulesh përballë meje, dhe do më shikosh drejt e në sy, si një mik që kam dashur të njoh gjithë jetën.

Ndërkohë që të pres, ndjej se gjithçka po bëhet e qartë. Kam filluar të kuptoj se pritja nuk është një boshllëk. Nuk është një ndjesi humbjeje, por një hapësirë e hapur për mundësi. Kjo kohë, kjo hapësirë, është një dhuratë që më lejon të rritem dhe të evoluoj, të krijoj çdo ditë një version më të mirë të vetes time. Pritja ime është bërë një mundësi për të zbuluar se kush mund të jem kur e gjithë kjo do të mblidhet në një moment të vetëm.

Pritja ime ka marrë formën tënde, duke parë me sytë e tanishëm atë që dua të ndërtoj nesër. Para vetes ndjej se cdo ditë plotësoj një mur të kështjellës që dua të jetoj. Mirësevjen në zemrën e asaj që ju desh rrugë të mbërrinte tek ti. Nuk do të jemi më dy të huaj që po kërkojnë njëra-tjetrën. Do të jemi dy pjesë të një historie të përbashkët, që është shkruar qetësisht në çdo ditë të pritjes. 

Me mirënjohje të pafund për gjithçka që ishim, gjithçka që u bëmë, dhe gjithçka që ende po rritemi të jemi.

Nga unë me dashuri.