Tek sirtari me çelës!

Mirëmëngjes, si je? Më ka marrë malli për ty…

Mos m’i quaj të gjitha ato që t’i kam thënë, të kam gënjyer. Mos m’a beso edhe të fundit fjalë, e kam nxjerrë prej dëshpërimit . Mos ik, unë të dua mbrapsht! Dua të të shoh, më kënaq prania jote, si nuk kam forcë të bëj të njëjtën gjë si  ti?!

Kthehu, do të kujdesem për ty ndryshe… Të premtoj, ti e di që nuk t’i them kurrë këto! Ngaqë unë nuk di si falet,po t’a kërkoj ty! Ti e bën përherë… sa i mirë je!

Jam ndrequr, besomë, nuk bëj më si dikur,  nuk do të të dua aq fort, do të të dua më pak, do të heq dorë nga përkujdesja e tepërt, do të shkruaj më rrallë, nuk do të të telefonoj, nuk do të t’i kujtoj përvjetoret, as nuk do të lodh duke të kërkuar të qëndrosh me mua…

Më fal që të kam dhënë nga vetja ato që ti nuk i mban, të kam ngarkuar tepër, që të kam pritur kur ti nuk ishe, të kam vënë në sikletin që ti nuk e përballon, më fal që e kam fshehur dhimbjen time me një buzëqeshje  përballë fytyrës tëndë, më fal se ti nuk je dot i lumtur si unë…

Tani nuk do më shohësh më si atëherë, jam ndrequr, po marr mbrapsht të gjitha që t’i dhashë, dua t’i jap formë dhe njëherë shpirtit sic ishte dikur, pak nga pak po marr edhe ato që ishin tuat, me kohën u mësova të përvetësoj dhe gjëra që nuk më përkasin, sidomos ato që m’i mbaje fshehur!

Të dua mbrapsht, vërtet e kam, të të tregoj se unë di të jem si ty, madje të të ftoj të përballemi, unë si ti e ti si vetja, këndshëm ë?!

Më fal se nuk e prisje… po kush të ka thënë që surprizat duhet të jenë gjithmonë të bukura, unë nuk i kam njohur për të tilla, e kështu dua të t’i ofroj, nuk është bukur të gjesh dikë po aq të poshtër sa vetja, dikush duhet të fundoset xhanëm…

Nuk është bukur të të bëjnë të ndihesh tepër!

Tepër të ka dëmtuar ty, por në fakt unë jam mësuar me shumë!

E megjithatë kësaj rradhe të dua mbrapsht sepse ti më ke peng gjithë të miat rreshta, gjithë të dielat, shumë puthje borxh, shumë netë pa gjumë, sa e sa gërma që i ke ngrenë pa të keq prej meje, disa ditëlindje, shumë kilometra.

Të dua mbrapsht sepse dua të mbledh cdo gjë që është e imja, cdo gjë që duhet të bëhet e imja, cdo gjë që nuk të kam marrë…

Në krahun tim të djathtë kam një komedinë … aty do të mbyll arsyen se pse të kam dashur ashtu sic ishe dhe mos-përpjekjen time për të të ndryshuar, faktin që kam qëndruar me ty në kohën tënde më të keqe, që jam kujdesur për ty më shume se c’duhet e se të bëra një njeri më të mirë për dikë tjetër!

Në sirtarin tim të parë më celës, aty do t’i mbyll!

Desantila