Dicka midis nesh, dicka përtej nesh!

Merr një copë letër e shkruaj... Nuk do t’i quaj si premtime, sinqerisht. Po sjell dicka për të pirë. Verë të bardhë dhe cokollatë të zezë, si thua?! Gëzuar!

Tani shkruaj:

“Jam me ty, edhe të jem me ty dua!

Nga sot, mendoj ndryshe. Jo se më dhëmb kjo gjë, po se si ma ke përpirë mëndjen vetëm ti e di, mos ma thuaj, ska gjë, ta dua misterin e tërheqjes që më ke veshur, krejt mëndafsh për mbrëmje të freskëta.Jam me ty, edhe atëherë e kam ditur se ku dua të jem! Jo krejt ty, po në mendim, e dija fort mirë se si ty do ish veshur me cdo detaj gjithckaja që më flinte në kornizë perfekte. Vetëm për t'a varur në mur më paska ngelur. Jam me ty, jam me ty! Si puzzle m'u formësua imazhi prej asaj ore ku me akrepa të njëjtë u gjendëm krejt padashje në të njëjtin ajër. E mendoj e them: nuk është rastësi! Jam me ty, me ty dua te jem!” Kaq dua të dëgjoj...

Tani grise letrën, kjo është ajo cfarë njerëzit duan të lexojnë zemër, unë jo! Unë dua të të dëgjoj të më thuash se të rrish nuk është zgjidhje, por zgjedhje, se në një moment që unë do të të mërzis, të largohesh, unë nuk e dua afër dikë që nuk është me mua për cdo emocion të jetës, na meritojnë të tjerë njerëz atëherë… Mos më korrigjo nëse bëj gabime, mos më kritiko, kam dëgjuar mjaftueshëm. A bëhesh dot dëgjues? Asgjë nuk e mbron më shumë zemrën e njeriut sesa durimi. Mos i lër frikërat e tua të bërtasin në syrin tim, mos i jep dyshimeve kohë, mos i jep ditëve me diell premtime, as shiut mos i vish justifikim.

E vërteta është se je një njeri i mrekullueshëm kur je totalisht ti! E di pse? Sepse sot, në thelb asnjë nuk ka në kutizën e kërkimit një njeri të vërtetë, të gjithë gjëmojnë pas asaj të dukshmes, kërkojnë arsye për t’u komplikuar dhe forma për të të shmangur!

Koha më ka dhënë një leksion të mirë, vlerëso njerëzit që largohen prej teje, sepse do të kuptosh që ajo cfarë ti jep, nuk është për të gjithë, nuk bëhesh dot më i fortë nëse nuk je lënduar, të qeshurën më të bukur e ka një betëjë-fitues, sepse në fund të ditës ka bërë paqe me veten. Kur unë jap, nuk e bëj me ngurim, jap sepse e di cdo të thotë të jesh bosh, nuk m’a ndal dot bota të ndaj atë që kam në shpirt, lumturinë e kam timen, nëse mundesh, më zhvish ndërgjegjen dhe më dashuro mendimet! Unë nuk dua gjëra perfekte, dua të vërteta, dicka midis nesh, dicka përtej nesh…