Skip to main content

Dua vetëm qiellin dëshmitar!


Dua që të shkojmë larg këto ditë... Në një vend ku të panjohurve do ti japim pamjen e një cifti që janë dy prej kohësh, t'i dukemi të lumtur e të mos i fshihemi shikimeve të tyre!
Të shkojmë larg, në një vend si Teksas! Ti të mbash një kapele sherifi, ndërsa unë xhinseve të shkurtra ti vesh një këmishë, ku të jetë nxehtë e të digjet rruga nga udhëtimi ynë i pakrye...

Kur era të fryjë e të më vjedhë frymën, kur flokët të jenë ngatërruar në fytyrën time, kur ti të jesh duke dëgjuar këngën tënde të preferuar, do psherëtij: kjo është lumturia!
Unë nuk besoj në ëndrrat e lëna në dorë të një ylli lart në qiell, dua ti jetoj të gjitha një nga një... Unë besoj në gjërat që dua...



Sonte, dua t’ja besoj të nesërmen asaj që dje e hodha në tokë, të shkëmbej dy të djeshme për një të sotme, të ndez një cigare në stacionin e benzinës, të shkel me këmbë bishtin e saj pasi ta mbaroj e të fik me të cdo pendim…

Kur të bjerë nata e jashtë shtëpizës prej druri të ndezim një zjarr, unë mbështjellë në një batanije, e përballë ashklave të drurit që lëshojne xixa në mesin e qershorit, të reflektohet e gjitha kjo në shikimin tënd, të kthej një gotë me fund për hënën...

Magjisë i vihen emra, unë zgjedh këtë cast, ku dua të ndalojë dhe ajri!
Në atë moment kur ti nis të gërmëzosh se je i lumtur që je me mua, me atë zërin tënd gërvishtës e të ëmbël, të më rrënqethësh deri në palcë, të pafajshme do të ta luaj buzeqeshjen!
Se kudo që të ndodhemi e cfarëdo jete të zgjedhim më pas, sot kemi një kujtim që vetëm unë, ti dhe qielli e prekim!

Se një natë, tani, ky moment, vlen sa gjithë yjet me dëshirat e mia veshur!
Zbathur, në këmbë  përballë teje, ndjej frymëmarrjen tënde, të tërheq prej dore e në liqenin që fle poshtë këmbëve tona, hyjmë te zhveshur nga mendimet!
Unë nuk ta leshoj dorën, ngadale kryet më mbulohet prej ujit, mbaj frymën, lehtë largoj flokët nga fytyra...


Kam qiellin dëshmitar!  

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
2 comments
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
3 comments
Read more

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...
1 comment
Read more