A mjaftoj unë?

A ta kam thënë ndonjëherë se sa vlej unë?

Unë jam mjaftueshëm, pavarësisht standartit të vendosur nga bota, pavarësisht pritshmërive të të gjithëve, unë jam mjaftueshëm!

Jam e lumtur, jam e sinqertë, jam mjaftueshëm! Jam e qeshur dhe bëj për të qeshur, jam e fortë dhe jam shumë e dobët, di të dua aq fort sa nuk kam fuqi të urrej, bëhem një “bjonde” e vërtetë kur dua e në thelb mbaj brunen me gjithë forcë, jam e cmendur, jam qelq, jam plastelinë, të gjitha këto jam! Jam e besueshme dhe më beso, punoj shumë për veten, e nëse nuk të rezulton kështu, të siguroj që jam duke u përpjekur fort, por ama kështu jam mjaftueshëm për njerëzit e mi, për shoqet e mia, për miqtë e mi, për botën!

Nuk jam perfekte, nuk jam gjëkundi afër për të qënë ajo e lavdërueshmja prej të gjithëve, por po të jepja gjithë qënien time për gjërat që nuk i bëj mirë, do të isha e frikshme!

Unë nuk mbaj mënd të gjithë datat historike, nuk mbaj mënd as formula as teorema, nuk mbaj mënd ligje dhe bëj shumë gabime. Nuk kam përfunduar shkollën me mesataren 10 në asnjë nivel shkollimi, as në provimit e anglishtes nuk mora pikët maksimale dhe nuk kam studiuar filozofët e cdo shekulli dhe impaktin e tyre në jetën shoqërore, por unë jam mjaftueshëm!

Gaboj, edhe në marrëdhëniet njerëzore e ndoshta ndonjëhere mund të mos kem kërkuar as falje, por më beso, unë nuk lëndoj askënd me dashje. Ja di vlerën dhimbjes e nuk mundem t’ja vesh askujt këtë. Nuk kam kufij por njoh ku janë limitet e mia kundrejt tjetrit. Nuk jam e madhe mjaftueshëm që ti bëj të gjithë të ndihen komodë në prezencën time, jam muri më i keq i ndërtuar për sjellje që nuk i konsideroj të pranueshme! Por përpiqem shumë që në rrethin tim të të bëj të ndihesh po aq e adhurueshme sa e mendon ti veten!

Lutem që herës tjetër kur të ndeshemi e të të pyes si je, të mos më përgjigjesh: Mirë…shumë e zënë me punë…nuk është se gjërat janë dhe aq mirë!

Më thuaj se ke një zemër të lumtur, se prej së brëndshmi e ke kuptuar që ndihesh mirë sepse përpiqesh të bësh dicka më shumë, e procesi që kërkon më të mirën prej teje, është ajo cka gjeneron më të mirat tek ty. Ma shquaj edhe mua që nuk jemi thjesht qënie që punojmë dhe mbajmë në kurriz ngarkesa emocionale që dita ditës na gërryejnë, por në fund të ditës jemi qënie njerëzore…dhe që në bisedat e mbrëmjes kemi atë fuqinë që të prekim edhe ndjenjat që pak na i njohin!

Më fol për shpirtin tënd, si ndihesh, e ku të dhëmb e ndoshta do të jap dorën e do të ec me ty. Ti meriton shumë dashuri, dashurinë ndaj vetes të parën. Mos e mundo më frymën për të përmirësuar veten kur gjen gabime tek të tjerët! Sot nuk dua të mendoj sepse…

Unë jam mjaftueshëm në të gjitha!

Ti je mjaftueshëm tek të gjitha.

Desantila