Mbi lëkurë...

E kam të shtrenjtë mëndjen! Po ka momente që fjalët të mbeten aty, nuk e gjejnë gjëkundi rrugën të dalin në sipërfaqe e të marrin formë për t’u bërë të efektshme. Këtu kam ngecur, më është bërë një lëmsh me fjalë, si trafik pa polic, një kaos i vërtetë.

U ula me veten ballë përballë, unë djathtas ajo djathtas, unë majtas ajo majtas, gjysma e të keqes, vazhdojmë të jemi në një linjë, unë ngrija dorën, ajo po ashtu. Na mbeti vetëm t’i shtrëngonim dorën njëra-tjetrës prej pasqyre e ti rreshtonim ato përshëndetje varg por në fakt më shoqëroi vetëm një fytyrë më sy picërruar e buzë-mbledhur,

Ka dy momente kur fjalët humbin rrugën, ose kur je në majat e lumturisë dhe stërkalat e saj kufizojnë cdo nisje, ose kur ke prekur fundin prej trishtimit e fjalët nuk zënë më vënd! Në fakt unë jam tek hapësira e cunguar e lumturisë në shtratin bosh të bërë rrëmujë. Jam tek cdo mirëmëngjes i munguar, tek cdo fjalë që ende nuk më kishin thënë, tek cdo përqafim që ndoshta mund të ma kishin dhënë.

Vura këmbën mbi këmbë e nuk ja hoqa sytë pasqyrës. Mbase sot nuk je version më i mirë i vetes tënde, flokët nuk të rrinë edhe aq bukur dhe tualeti të ka rënduar pak, por një gjë është e sigurtë, ti ke veshur mburojën e vetbesimit, me bindjen se zëri yt dëgjohet më shumë se një cep i vetullës i mbetur parregulluar, se një vendim i yti është më i rëndësishëm se përzgjedhja e fustanit të mëngjesit, se ti je rritur dhe se plotësimi i vetes ka filluar të dalë mbi lëkurë!

Njerëzit deri dje ndoshta edhe bëheshin kurioz për të të njohur, sot jo, ti nuk je menu restoranti për të të shfletuar e përzgjedhur, bëhesh një zgjedhje e vetme, autentike, si firma që lëshon në cdo letër, si mënyra që tregon të njëjtën baracaletë 12 herë po asnjëherë nuk e humbet shijen dhe shpërthimin e të qeshurës, sepse kupton që në thelb kanë rëndësi format dhe jo shabllonet!

Ti guxon, fiton, merr vëmëndje, duartrokitesh, pastaj të shënjestrojnë, hedhin “baltë”, e gjilpërat i kanë gati në pozicion sulmi, po ti je veshur me helmetën e vetëbesimit të ndërtuar me kohën, nuk ke nevojë ta bërtasësh ndihmën e as të thuash se të fle arroganca në heshtje. Në kulmin e të gjithave, zemra të shpërthen në letër dhe ti bëhesh rob i gërmave! Ti je e fortë, je e dobët, brënda apo jashtë fjalëve të tua, mbi lëkurë edhe në shpirt, ti je rritur!