“Do një kafe?”

 

Është fjalia më e pafajshme në botë. Thuhet lehtë, pothuajse kot, si të mos mbajë asgjë brenda saj. Por njerëzit e dinë fare mirë sa gjëra janë nisur nga një kafe. Dashuri që kanë hyrë në jetë pa trokitur. Lamtumira që janë thënë duke trazuar sheqerin ngadalë. Heshtje që kanë shpëtuar njerëz nga vetmia.

Ka njerëz që të ftojnë për kafe dhe në të vërtetë duan të të shohin sytë. Të dëgjojnë mënyrën si qesh. Të kuptojnë nëse je ende i lodhur nga jeta apo ke filluar të shërohesh sadopak.

Mua më pëlqejnë kafenetë e verës. Ato ku tavolinat nxirren jashtë dhe mbrëmja ulet mes njerëzve si një grua e bukur që nuk ka ngut. Filxhanët mbajnë ende nxehtësi, por ajri është i butë. Dikush kalon me biçikletë. Një radio e largët luan një këngë italiane. Dhe qyteti duket sikur ka hequr për pak orë barrën e vet.

Në ato çaste, kafja nuk pihet. Shoqërohet. Rri aty mes dy njerëzve si një sekret i vogël i zi që nxjerr avull. Dhe bisedat bëhen ndryshe. Flitet për gjëra të parëndësishme me një seriozitet gati erotik, për vapën, për detin, për një ëndërr që nuk mbahet mend mirë. Pastaj papritur dikush thotë diçka të vërtetë. Krejt pa mbrojtje.

Kam parë gra që mbajnë filxhanin me të dyja duart sikur po ruajnë një zog të vogël brenda tij. Kam parë burra që ndezin cigaren vetëm për të fshehur dridhjen e gishtave. Sepse kafetë janë vendet ku njeriu rrëshqet pa dashje jashtë vetes. Ku maskat lodhen nga vapori dhe bien pak nga pak mbi tavolinë.

Dhe vera i bën të gjitha më të pambrojtura. Djersa e lehtë mbi qafë. Flokët që ngjiten pas lëkurës. Akulli që kërcet në gotën e ujit. Një gju që prek tjetrin poshtë tavolinës dhe askush nuk kërkon falje. Sikur trupi të kujtohet papritur që është gjallë.

Ndonjëherë mendoj se njerëzit nuk dashurohen në shtrat. Dashurohen përballë një kafeje, kur tjetri ul sytë për një sekondë më shumë seç duhet. Kur heshtja nuk të bezdis. Kur nata fillon të bjerë ngadalë mbi qytet dhe ti nuk ke më dëshirë të largohesh.

Pastaj filxhanët mbeten bosh. Në fund pak llum, si një mendim që nuk u tha kurrë deri në fund. Kamerieri kalon pranë, mbledh tavolinat me atë lodhjen elegante të njerëzve që kanë parë shumë netë vere. Dhe ti ngrihesh më i lehtë, por edhe pak i humbur, sikur ke lënë diçka tënden mbi tavolinë, një vështrim, një tundim, një version të vetes që ndoshta do të kishte ditur të dashuronte më mirë.