Skip to main content

“Do një kafe?”

 

Është fjalia më e pafajshme në botë. Thuhet lehtë, pothuajse kot, si të mos mbajë asgjë brenda saj. Por njerëzit e dinë fare mirë sa gjëra janë nisur nga një kafe. Dashuri që kanë hyrë në jetë pa trokitur. Lamtumira që janë thënë duke trazuar sheqerin ngadalë. Heshtje që kanë shpëtuar njerëz nga vetmia.

Ka njerëz që të ftojnë për kafe dhe në të vërtetë duan të të shohin sytë. Të dëgjojnë mënyrën si qesh. Të kuptojnë nëse je ende i lodhur nga jeta apo ke filluar të shërohesh sadopak.

Mua më pëlqejnë kafenetë e verës. Ato ku tavolinat nxirren jashtë dhe mbrëmja ulet mes njerëzve si një grua e bukur që nuk ka ngut. Filxhanët mbajnë ende nxehtësi, por ajri është i butë. Dikush kalon me biçikletë. Një radio e largët luan një këngë italiane. Dhe qyteti duket sikur ka hequr për pak orë barrën e vet.

Në ato çaste, kafja nuk pihet. Shoqërohet. Rri aty mes dy njerëzve si një sekret i vogël i zi që nxjerr avull. Dhe bisedat bëhen ndryshe. Flitet për gjëra të parëndësishme me një seriozitet gati erotik, për vapën, për detin, për një ëndërr që nuk mbahet mend mirë. Pastaj papritur dikush thotë diçka të vërtetë. Krejt pa mbrojtje.

Kam parë gra që mbajnë filxhanin me të dyja duart sikur po ruajnë një zog të vogël brenda tij. Kam parë burra që ndezin cigaren vetëm për të fshehur dridhjen e gishtave. Sepse kafetë janë vendet ku njeriu rrëshqet pa dashje jashtë vetes. Ku maskat lodhen nga vapori dhe bien pak nga pak mbi tavolinë.

Dhe vera i bën të gjitha më të pambrojtura. Djersa e lehtë mbi qafë. Flokët që ngjiten pas lëkurës. Akulli që kërcet në gotën e ujit. Një gju që prek tjetrin poshtë tavolinës dhe askush nuk kërkon falje. Sikur trupi të kujtohet papritur që është gjallë.

Ndonjëherë mendoj se njerëzit nuk dashurohen në shtrat. Dashurohen përballë një kafeje, kur tjetri ul sytë për një sekondë më shumë seç duhet. Kur heshtja nuk të bezdis. Kur nata fillon të bjerë ngadalë mbi qytet dhe ti nuk ke më dëshirë të largohesh.

Pastaj filxhanët mbeten bosh. Në fund pak llum, si një mendim që nuk u tha kurrë deri në fund. Kamerieri kalon pranë, mbledh tavolinat me atë lodhjen elegante të njerëzve që kanë parë shumë netë vere. Dhe ti ngrihesh më i lehtë, por edhe pak i humbur, sikur ke lënë diçka tënden mbi tavolinë, një vështrim, një tundim, një version të vetes që ndoshta do të kishte ditur të dashuronte më mirë.

 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
7 comments
Read more

Edhe një herë

Ka caste kur njeriu dëshiron vetëm edhe një herë. Jo një jetë tjetër, jo një mrekulli të madhe, por një herë të vetme, një sekondë më shumë, një mundësi të vogël që duket e parëndësishme në dukje, por që për të është gjithcka. Edhe një herë të zgjohesh në mëngjes pa ngut, duke dëgjuar zhurmën e qetë të një dite që ende nuk ka filluar. Ajri i parë që mbush mushkëritë s’është thjesht frymë, por kujtim i gjallë i gjithë asaj që ka humbur dhe i gjithçkaje që ende pret të ndodhë. Edhe një herë të shohë dikë në sy, pa maska, pa fjalë të tepërta, pa frikë se koha do t’ia marrë. Një shikim që nuk ka nevojë për shpjegime, sepse kuptohet në heshtje. Edhe një herë të ndjejë aromën e kafes së freskët, ose erën e shiut në rrugët bosh. Këto gjëra të vogla, që në ngut e lodhje harrohen, janë ato që kthehen në pasuri të pamatshme kur njeriu kupton se koha nuk i jep pafund. Edhe një herë të qeshë me shpirt, ashtu sic qeshin fëmijët, pa menduar për çfarë do të thotë bota, pa ndjerë peshën e barr...
7 comments
Read more

Babait të ardhshëm të vajzës që dua të kem!

Të lutem, duaje. Kur të kthehem pas vizitës time të parë nga gjinekologu pasi të më ketë thënë se është vajzë, të lutem gëzohu. Nëse ka ndonjë këshillë që do të ta jepja edhe në emër të tim eti, është: gëzohu pamasë se të jesh i sigurtë do jesh pika e saj e dobët. Kur të jemi në dhomën e spitalit dhe doktori të ta japë ta mbash në krahët e tua për herë të parë, të lutem premtoi se do ta duash më shumë se unë, kjo është shpërblimi që meriton t’ja thuash pas 9 muajve që une do t’a kem mbajtur. Ajo nuk do jetë gjithmonë e vogël, kështu që jam e sigurtë që kur të rritet do t’a kujtojë mirë puthjen në dorë prej princeshe që ti do t’a bësh ritual. Kur ajo të vijë në shtëpi nga shkolla e të bërtasë se shoqja e saj e ka sharë për modelin e ri të flokëve, edhe pse mund të të duket një muhabet gocash, më beso se pasi t’i kesh thënë se ajo duket shumë e bukur, një detaj i tillë do t’a bëje atë të mbështetet fort tek ty duke e veshur me vetëbesim. Bëji një natë palacinkat e saj m...
52 comments
Read more