Ëndrra në sitë

Ka një hapësirë të padukshme mes dëshirës dhe realizimit, një vend ku gjërat ndalen, ngatërrohen, humbasin trajtë. Si një dorë e padukshme që i shoshit para nesh, dhe në heshtje vendos: kjo po, kjo ende jo, kjo kurrë.

Ne ëndërrojmë me sy mbyllur, por e ndërtojmë rrugën me plagët zgjuar. Cdo dëshirë, sado e fortë, duhet të kalojë përmes një dritareje që nuk shfaqet në asnjë hartë. Një dritare që zgjedh pa bërë zë. Aty ku disa ëndrra thërrmohen përpara se të bëhen fjalë, e të tjera kalojnë vetëm si hijet e asaj që shpresuam.

Jo çdo gjë që nuk ndodh është humbje. Ka raste kur mosrealizimi është një formë mbrojtjeje që nuk e kuptojmë menjëherë. Ajo që mbetet pas, ajo që nuk kalon përtej, nuk është domosdoshmërisht e pavlefshme përkundrazi, mund të jetë ajo që peshon më shumë, ajo që ruan më shumë vërtetësi. Sepse ndonjëherë, ajo që nuk na jepet, është ajo që na shpëton nga rrugë që do të na humbnin. E papërmbushura nuk është gjithmonë bosh ndonjëherë është zgjedhja më e heshtur e fatit për të na mbajtur në jetë. Ndonjëherë, ajo që nuk ndodh, është ajo që na ruan nga vetja.

Ne nuk jemi kurrë plotësisht ajo që ëndërrojmë. Por jemi gjithmonë ajo që mbetet pasi ëndrra kalon përmes dyshimit, kohës, dhimbjes. Jemi mbetja e heshtur që nuk u dorëzua, ajo grimcë që nuk kaloi dot por që nuk u zhduk. Jemi përpjekja që gjen rrjedhë të re edhe kur bota thotë jo.

Sepse rruga nuk është e drejtë. Ëndrrat nuk janë formula, ato janë prova. E nëse s’e kalojnë një portë, gjejnë një tjetër. Jo gjithmonë për të arritur majën, por për të mos vdekur në rrugë.

Midis asaj që dëshirohet dhe asaj që është, ekziston një hapësirë e brishtë ku njeriu mëson të qëmtojë me kujdes. Nuk është gjithmonë përmbushja ajo që jep kuptim, por qëndrueshmëria e dëshirës përkundër rrëzimeve. Kur mjaftueshëm ëndrra janë thyer, lind një lloj qetësie që nuk buron nga dorëzimi, por nga njohja e thellë se vlera qëndron te ajo që mbijeton brenda nesh edhe pasi pritjet janë shembur.

Nuk jemi këtu për t’i mbartur ëndrrat si barrë, as për t’i realizuar të gjitha. Jemi këtu për t’i ndjekur deri aty ku shuhen, për t’i parë që dridhen në buzë të pamundësisë, për t’i kaluar nëpër flakë dhe për t’i humbur pa zë. Sepse në atë humbje nuk ka zbrazëti. Ka formë. Ka dritë që thyen trajtat e vjetra të vetes dhe i shndërron në të tjera më të heshtura, por më të vërteta.

Ne nuk jemi vetëm arritjet tona, jemi gjithashtu ajo që nuk arritëm kurrë por që na ndryshoi mënyrën si ecim, si presim, si shpresojmë. E ndonjëherë, ajo që mbetet pas një ëndrre që s’u përmbush, është më e vlefshme se vetë përmbushja.

Sepse humbja e vetme që s’mund të përballojmë, është të mos provojmë. Të mbetemi pas dore të çdo mundësie, të mos rrezikojmë të thyhemi, dhe në fund të mos jemi askush thjesht sepse nuk patëm guxim të humbasim diçka.