Mblidhet bota krejt në dy!

Nuk e di se si bota u zvogëlua aq shumë por di që do të të gjeja kudo në botë! Mes qindra udhëtimesh do zgjidhja këtë stacion për të ekspozuar zemrën.

Nuk kam frikë nga vetmia, nuk kam frikë nga ëndrrat, zhurmat, thyerjet, unë nuk kam frikë të dua! Do të trokisja e bindur edhe qindra herë të tjera edhe nëse do ta dija se asnjë vesh nuk do të ishte i aftë të dëgjonte, do të shembja dyer e do të godisja pa asnjë frikë cdo mur të ngritur për të më thënë se nuk mundem. Kam jetuar gjatë me dëshirën për të qënë pikërisht këtu ndaj si asnjëherë me gjithë rendjen e kohën dhënë vrullshëm zemrës, ndala hapin dhe sytë u fanepsën drejt e tek vendi i duhur.

Nga drita që depërton prej pluhurit të dritares, mendimet e mia tulaten me dëshirën për të kundërshtuar heshtjen, e kthehen të gjitha në fjalë që duket se mbërrijnë tek ty të pandara, pa kontakte stimulese me mjedisin që zhvendoset herë pas herë. Unë dhe ti mbetemi të pandryshueshëm. Fjalët po ashtu. Ndryshon vetëm horizonti, herë përshfaqen fusha të gjelbërta pa një fund si një moment meditativ e pas saj vjen një mal i hirtë që duket sikur të privon lëvizjen e lirë të syve që duan të shmangin shikimin nga njëri tjetri.

Nëse do të më pyesnin a do të qëndroja gjithmonë këtu, nuk do të lipsesha në gënjeshtër duke pohuar se bota mu zvogëlua në dy, në një shtrëngim duarsh, si një memorial për këtë cast që do të fotografohet në strukën e gëzimeve që me fanatizëm i ruajmë në zemër. Do të zgjidhja këtë moment për të zbrazur gjithë fjalët të cilat si të burgosura i kam mbajtur pa i lënë të ngrenë krye, pikërisht për këtë cast, për këtë botë që mblidhet në dy, për këtë moment si një imazh i pandryshueshëm i dëshirës për jetë.

Nëse do të më duhej ti vendosja një emër, do të më tkurrej zemra, nuk do ti gjeja dot fjalët që thonë sytë! Nëse do të më thuhej se kaq mjafton, do të gjeja një formë agresive për të mos u bindur e për të thënë se të duash, nuk ka asnjëherë njësi matëse, nuk matet zemra me rrahje, matet zemra me zemër dhe unë do të zgjidhja prap këtë stacion për të shtrënguar dorën për një udhëtim tjetër me ty, sepse me ty, më mblidhet bota krejt në dy!