Gjërat nuk do të ishin njësoj…

Gjërat nuk do të ishin njësoj po të mos ishe ti. Nuk do të ishte një natë e gjatë duke bërë palë mendimet me jetën ose ndoshta duke i bërë lëmsh të dyja. Nuk do të ishin fjalët me mundësi të kufizuara si një manual për të na cunguar dëshirën. Nuk do të ishte syri i paqejf për ndryshime duke lënë pasqyrën si reflektim të asaj cka nuk jemi.

Do doja ti dëgjoj ca nga ata që heshtin, me po aq shpresë e dëshirë sa do të kisha dashur që ca nga ata që flasin, të kishin heshtur, një vend ku gjërat nuk do të ishin njësoj…

Një vend ku të gjesh një strehë të pamanipuluar nga arsyeja. Një vend ku të ulesh e të më tregosh pikërisht se cfarë ta ngre shpirtin peshë e cfarë ti bën të gjitha muret e thyeshme, kush janë kostot njerëzore që të mos e humbësh atë cmendurinë e brendshme, kush janë format dhe përmasa që ti ja prezanton botës e si e mban larg vetes botën për mos të ta ndotur atë dimension që të përket vec ty.

Gjërat nuk do të ishin aspak njësoj, po të mos rendim turravrap pas asaj që na turbullon e na vendos në trarë ekuilibrat mes asaj që duhet dhe duam. Nuk ka bisedë më të qelqtë se ai fragmenti i tjerrjes së shpirtit drejt e në veprim, pa lënë asnjë gjendje apatie ndërmjet. Nuk ka vend më të bukur për të materializuar gjithë fjalët, sesa tek ti.

Sa mirë që gjërat nuk janë njësoj.

Nga dëshira që më prodhon ti, më shkon për shtat ti lejoj mendimet e pakrehura të lëshohen mbi supe e mos më rëndojnë, të më përkëdhelin e të më diktojnë se kjo është pikërisht ajo që dua. I druhem fjalëve që kanë të njëjtën forcë të më bëjnë të lumtur e të ma zhbëjnë me po aq forcë të patundshme lumturinë.

Të gjitha tirren ngjeshur në cohën e një mendimi të këtushëm, ti, fjalët, heshtja, veprimet.

Sa mirë që gjërat nuk janë njësoj tani që je ti.