Takova veten ndryshe...

Takova dikë tjetër në pasqyrë, dikë që rrezatonte, nuk buzëqeshte ajo por sytë. Nuk më foli asnjë fjalë po mi rrëfeu të gjitha sekretet me një ulje sysh. Takova dikë tjetër kur ngriti kryet për të më parë prap, takova veten ndryshe prej teje.

Takova dikë me kurajo për jetën, me ngazëllim që i dukej i shpenguar në ecejake, me një melankoli të zbritur në dyshemenë e mendjes. Pashë një ecje të lirë, që deri dje i përkiste një njeriu të komplikuar.

Takova një shpirt, një shpirt të butë që kishte zbritur zemrën në duar për të mbledhur fjalë të pashkruara ndonjëherë, për ty!

Pashë dikë të bukur në pasqyrë, me fytyrën plot diell, me miliona yje në sy, pashë dikë kaq të lirë, pa kufinj  që ishte gati të zbulonte vendet më të fshehura e skutat më të thella të një gjeografie që vetëm ajo njihte.

Gëzohem që të njoh, ta dua këtë formë të të qënurit ti e prap të jesh ndryshe! Mënyrën se si e ke mbledhur zemrën në një, se si ke krijuar një harmoni mes ëndrrës dhe realitetit. Ti je kaq njerëzore, kaq e mbërritshme, kaq e paqtë e njëkohësisht kaq në luftë. Të shoh ty dhe mësoj se si është të mos dorëzohesh, se si është të mos humbasësh kurrë aventurën e një njeriu klasik që di të dojë përtej vetes.

Do të doja tja përqafoja zemrën kujtdo që tek ty bëri të jetë edhe njëherë diell.

Do të doja tja përqafoja shpirtin, kujtdo që e transformoi qënësisht fjalën “të biesh” me celjen e fjalës “lulëzoj”, sepse ti kë ngjyrën e trëndafilit që sapo ka hapur sytë dhe unë kështu dua të jetë forma me të cilën duhet të duam.

Takova veten bukur, me empati të pashoq, me krahë hapur për përqafim, me shtrëngim zemrash, me dëshira plot ngjyra, takova veten në pasqyrë, këtë herë krejtësisht ndryshe, prej teje!