Më fol pak për veten!

Të lutem mos më trego vetëm gjërat e bukura, më rrëfe dhe ato të vrazhdat, të shëmtuarat, të vërtetat. Mos më trego vetëm atë që të bën të lumtur, më trego si e kalon trishtimin, a të dhemb zemra?

Mos më trego vetëm atë që bënë të tjerët për ty, më thuaj sa i gatshëm je ti të bësh gjithcka për këdo, sa të peshon kurajoja, sa guxim ke të hidhesh pa e ditur se si do shkojë.

Mos më trego vetëm për ngjarjet e një dite të rëndomtë, më thuaj kush janë ëndrrat e tua të mëdha, kush janë frikërat e tua dhe cfarë ti do më së shumti?

Mos më fol për qetësinë e shpirtit, më trego për ekstazën e zemrës, për kërcimet në shi, për vetëtimat syve, për tërmetet që ta shkundin qënien. Më trego për zhgënjimet, më mëso si të dal në bregun tjetër e të ulëras me zë shpotitës “ja dola”.

Më trego a je i gatshëm të qëndrosh edhe nëse të gjithë ikin, më fol për zjarrin që të afrohet në këmbë e fuqinë tënde për të shpëtuar veten, mua.

Më trego mënyrën tënde për ti thënë botës jo. Më mëso edhe mua se si ta vendos veten në vend të parë pa u përpjekur të kujdesem se mos lëndoj njeri. Më trego për butësinë ndaj vetes dhe për mosbesimin ndaj tjetrit. Më fol për veten në vend të parë dhe bëje me dinjitet.

Më fol pak për shpirtin tënd, cfarë ta mban gjallë, kush është motorri yt? Mos më trego për njerëzit që janë aty si numër, më fol për ata që të kanë dëmtuar, ata që ta kanë prekur deri në asht dhimbjen e të kanë shkrehur në lot.

Dua të di, nëse ti bashkëjeton me gjithcka në jetë!

Dua të di nëse trishtohesh, a arrin të buzëqeshësh pas saj?

Dua të di sa guxim ke ta jetosh këtë jetë të plotë?

Dua të di, kur je vetëm, a të mungon njeri?

Më fol pak për shpirtin tënd, cfarë ta mban gjallë, kush është motorri yt? Mos më trego për njerëzit që janë aty si numër, më fol për veten, mbi të gjitha, a ja del dot që kur je vetëm të mendosh se je plot?