Rroftë jeta!

 Me ëndrrat e dëshirat e shpirtit!

Me të bukurën, me të shëmtuarën, me të pamundurën e me gjithë gjërat që shkojnë keq!

Me fjalët që na ngrenë shpirtin peshë e me heshtjen që na dhemb.

Me gëzimin, me dhimbjen, me lotin e fshehur e me grushtin mbledhur, me zhgënjimet e me të papriturat, me gjithë botën ose vetëm, rroftë jeta!

Do të zgjidhja të recitoja vargje të jetës e të zgjasja dorën mbi një tastë në piano për të veshur me melodi fjalët e ditës time. Do të zgjidhja të këndoja e në shtegtimin e syve të gjeja një cicërimë që më lidh me natyrën e në duetin tonë, të jetojë dielli. Do të zgjidhja të pikturoja bukur me penelat e shpirtit e të mbyllja sytë përpara tablosë së papërfunduar duke lënë zemrën të udhëheqë dorën në letër. Do të zgjidhja të vallëzoja me yjet e të ndiqja hapat e shkëlqimit të hënës, zbathur në trotuarin e dhimbjes, ku këmbët mezi shkëputën prej toke, si vala e përtuar e detit kur puth gurët në breg. Do të zgjidhja të jetoja si e përjetshme dhuratën e botës me ekzistencën time, duke e përqafuar fort e duke shtrënguar duart me gëzimin se jetoj.

Rroftë jeta!

Edhe atëherë kur shkon keq, na mëson se si të përkulemi, se si të jemi luftarak e me forcën ndër dhëmbë të gëzojmë se ja dolëm të kalojmë gardhin me gjëmba që del në shtigje të jetës.

Edhe atëherë kur mendojmë se mbaroi, kur me veten bëjmë paqe e jeta prap na sfidon, për të na vënë në lëvizje edhe njëherë motorrët e shpirtit e për të ndezur zemrën si flakadan për një maratonë, të themi se jetuam, jetuam plot!

Do të zgjidhja të vrapoja, të rendja pas balonave që ajrit i rrinë si një pikturë varur në mur, duke frymuar me ritme të shpejta e duke mbushur zemrën me emocion, si një shpirt i dehur në adrenalinë, do të zgjidhja të jetoja plot, të jetoja sot, të jetoja çdo ditë si e përjetshme dhuratën e botës me ekzistencën time!