Dielli lind me ty!

 

Jeta. Këtë mëngjes dielli më bëri ta adhuroj. Pas pemëve që pikonin hije, kishte një shkëlqim të zjarrtë të kuqerremtë, të një qenieje të gjallë, si të një trëndafili të egër në një lëndinë ideale të një shtëpize buzë lumi. Jeta, dikur e zymtë ka përjetuar një lindje dielli, e cila mbush botën me dritë!

Është pikërisht kështu, në atë orë të mëngjesit ku qyteti ende fle, vjen ti dhe botës i jep dritë!

Në atë orë ku fillesa e gjithckaje ngushtohet në dy, ku përqafimi është i shenjtë, ku shpirti është i mbushur e ku zhurma e parë janë hapat që bëjmë, mirëmëngjes botë, dielli lind me ty.

Mbushu me frymë thellë, vrapo, rend, ji mirënjohës, ji i lirë, dashuro dhe lër të të duan. Cdo ditë është një fillim i ri, është një film i shkurtër që jeta na jep. Cdo ditë, miliona mrekulli ndodhin kur dielli lind. Ti je lumturia që nuk gjendet duke luftuar, je ndjesia që nuk fotografohet dot, ti je muzika për dhimbjet që njerëzit nuk shëruan dot, si një dhuratë e shtrënguar fort pas shpirti, ti je copëz zemre e prej zemre na mësove si të duam krejt ndryshe asaj që dinim. Ti je puthje e mbetur pezull, si një orë që nuk punon, si një stacion që më mirëpret, si një emocion që ndizet e gjenerohet në ëndrra. Një pritje në dritë për diellin që lind me ty!

Për të jetuar, do ti them gjithmonë jo gjithckaje që nuk është emocion! Përtej asaj që shoh, përtej asaj që ndjej, do të gjej gjithmonë mëngjesin për të vrapuar drejt një ere që fryn shpresë. Në gotën gjysëm bosh, kthej sytë e kujtimeve atu ku fjalët janë kornizë e jetës, është panorama e plotë e një shpirtin mbushur me ty.

Jeta. Këtë mëngjes më erdhi në formën tënde. Pas fytyrës së buzëqeshur të një kalimtari, pas heshtjes së një fëmije, pas çeljes së një luleje në mesin e një rruge pa krye, pas një melodie që vinte prej së largu, pas rrezes së diellit. Më bëri të vrapoj. Më dha emocion. Më bëri të qesh.

Jeta. Këtë mëngjes më erdhi në formën tënde, sepse dielli lind me ty!