Para së gjithash, mbi gjithcka!

U thyen copash xhamat nën këmbët e mia. Ankthi m'u mblodh grusht ne kraharor. Ti e lëshove përtokë më të shtrenjtën time zemër...

Do të më dhëmbë, do më shkatërrojë, dhe kudo që të ec, do të kujtoj ty, do të kujtoj atë ditë historinë e një lumturie që do të më duhet ta zhvesh nga vetja si një fustan të grisur...
Do të më lodhë shpirtin, do më dergjë në shtrat me kokën rënduar e do të më vjedhë lot. Do më duhet të të kujtoj si largimin më të bukur... Do më duhet të harroj sa fort ma zgjon peshë zemrën...

Kthemë dhe njëherë aty! Kthemë në dhomën ku dje gjumi na urreu, aty ku jetët grimca u bënë në fragment sekondi, në atë cast ku pa asnjë të folur më veshe me njëmijë fjalë të pashkruara, kthemë veten!

Të merr malli?
A ke zemër ti? Apo gjetkë t'a kanë thyer edhe ty... Si mësove t'i urresh ti njerëzit, c'mësomë dhe mua ti dua. Thuamë, sa herë thyhet një zemër, e lërmë aty prap, në zemra të tjera të lyp lëmoshë derisa të të harroj...
A më sheh rrugës kur botës i zhdukem nën hapin e shpejtë të dhimbjes që më le? Si dukem si e huaj? Thuamë, sa herë i ke lënë të pashkruara edhe ato pak gërma që doje të m'i përplasje fytyrës. Thuamë, po ty, a të është thyer zemra?!

Mbi gjithcka, renda të të jepja prej vetes të shtrenjtën zemër. Ti m'u shfaqe krejt papritur. U përplasën shikimet dhe armët humbën sensin nën shtrat petalesh. Unë ula mbrojtjen, ti mburojën. Asnjë gjurmë të shkuar nuk kishte lënë shenjë në atë cast.

Do të të harroj...
Do të të rëndojë në duar faji kokulur në prehërin tënd.

U thyen copash xhamat nën këmbët e mia. Ankthi m'u mblodh grusht ne kraharor. Ti e lëshove përtokë më të shtrenjtën time zemër.

Comments

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...

Desantila

Search This Blog