Para së gjithash, mbi gjithcka!

U thyen copash xhamat nën këmbët e mia. Ankthi m'u mblodh grusht ne kraharor. Ti e lëshove përtokë më të shtrenjtën time zemër...

Do të më dhëmbë, do më shkatërrojë, dhe kudo që të ec, do të kujtoj ty, do të kujtoj atë ditë historinë e një lumturie që do të më duhet ta zhvesh nga vetja si një fustan të grisur...
Do të më lodhë shpirtin, do më dergjë në shtrat me kokën rënduar e do të më vjedhë lot. Do më duhet të të kujtoj si largimin më të bukur... Do më duhet të harroj sa fort ma zgjon peshë zemrën...

Kthemë dhe njëherë aty! Kthemë në dhomën ku dje gjumi na urreu, aty ku jetët grimca u bënë në fragment sekondi, në atë cast ku pa asnjë të folur më veshe me njëmijë fjalë të pashkruara, kthemë veten!

Të merr malli?
A ke zemër ti? Apo gjetkë t'a kanë thyer edhe ty... Si mësove t'i urresh ti njerëzit, c'mësomë dhe mua ti dua. Thuamë, sa herë thyhet një zemër, e lërmë aty prap, në zemra të tjera të lyp lëmoshë derisa të të harroj...
A më sheh rrugës kur botës i zhdukem nën hapin e shpejtë të dhimbjes që më le? Si dukem si e huaj? Thuamë, sa herë i ke lënë të pashkruara edhe ato pak gërma që doje të m'i përplasje fytyrës. Thuamë, po ty, a të është thyer zemra?!

Mbi gjithcka, renda të të jepja prej vetes të shtrenjtën zemër. Ti m'u shfaqe krejt papritur. U përplasën shikimet dhe armët humbën sensin nën shtrat petalesh. Unë ula mbrojtjen, ti mburojën. Asnjë gjurmë të shkuar nuk kishte lënë shenjë në atë cast.

Do të të harroj...
Do të të rëndojë në duar faji kokulur në prehërin tënd.

U thyen copash xhamat nën këmbët e mia. Ankthi m'u mblodh grusht ne kraharor. Ti e lëshove përtokë më të shtrenjtën time zemër.

Comments

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...

Desantila

Search This Blog