Zemra plot!

I kam zbritur të gjitha fjalët në tokë, që të munden të gjejnë rrugën drejt e tek ti! Kam shkulur cdo yll prej qielli në dorën tënde, ti shuash e t'i groposësh në aq dëshira sa të dojë shpirti! Himn i jetës sime, kur më pyesin se cila është fjala më e bukur që kam thënë  ndonjëherë, ngre kryet dhe pohoj:

Faleminderit zot. A do t'a përsërisja?! Po, në cdo moment!

I kam celur ëndrrat prej sirtareve, jam bërë mish e shpirt, gjak e zemër, jam bërë e pasur! Kam kuptuar se të lumtur më bën edhe fjala, edhe një kohë e bukur, edhe një kafe e mirë, zemrën e kam plot, nuk më zbrazet kurrë nëse të jap edhe ty nga vetja, kam kuptuar se në thelb jam e përbërë vetëm prej dashurie, dhe atë kam më të shtrenjtën!

Lumturia është në ajër!

Shpesh herë e kam gjëmuar si një fëmijë që i shkon pas një fluture, herë të tjera e kam kërkuar të bëhet e imja doemos, por në formën më të bukur në botë, kam mësuar se nëse doza e buzëqeshjes bëhesh vetë si pikënisje, atëherë cdo gjë përreth do të ndjekë ritmin tënd.

Një grusht të ëmblash fjalë e mbaj shtrënguar në duar, kam nga një për këdo, dikujt do t’i duhet, dikush tjetër do ta mbajë në xhep, të tjerëve do t’i nevojitet një ditë tjetër…

Do t’i zbres në tokë gjithë fjalët më të bukura të librave, për të të thënë se jemi të prekshëm, jemi si ata, ata janë ne!  Dua që të më njohësh në ecjen më të gjatë e të lodhshme, të njohësh tek unë edhe atë skutën më të errët që as vetes nuk ja shoh! Të të them se unë eci me ty!

Dhe ngre kryet lart. Prej qielli fillon të piklojë shi. Jam e prekshme dhe unë si kushdo. Të shoh ty, shoh tashmë edhe veten në ata sy, kam arritur drejt e në shikimin tënd, rrugë e gjatë  deri në atë shpirt! Ti më pyet se cila është fjala më e bukur që kam thënë  ndonjëherë, buzëqesh dhe pohoj:

Faleminderit zot. A do t'a përsërisja?! Po, në cdo moment!