Ti më kishe liruar prej vetes!

I ndjej në frymë sekretet e tua, e di që dicka në përtypje më fsheh...Por refuzova të të shoh në sy, e dija që do të urreja në cast, u largova në dhomën tjetër me ajrin që sa vinte e bëhej mbytës!

Ti më ndoqe, gjysëm zëri më pyete nëse doja kafe, thashë një po të zbehtë...
U ulëm ballë për ballë, dera e hapur në prag verandë ledhatonte perden që bënte hyrje daljet e saj si vizitore!
More frymë thellë e të ndjeva se doje të hiqje drynin e sundukut që po të mundonte shpirtin.

Mbrëmë, të lashë, të lashë sepse ndjeva atë të cilës i jam i druajtur përherë, nuk të dua më!Nuk të dua më me të gjitha që të doja dikur, me asnjë grimë mbetur ditëve bashkë, me të gjitha dobësitë e mia, të lashë...!Të lashë zemrën, lashë aty përbri dhe shpirtin, nuk më duhen më, mbrëmë i zhvesha prej vetes kur tjetrës ju beha në derën e shtëpisë. E ti më përndiqje në cdo cep të mendimit. Në atë sekondë, u zhvesha prej teje, nuk të desha më!Kisha kohë që mbyturazi notoja herë në dallgët e tua e herë në valët e saj...Derisa mbrëmë ndjeva se në detin ku isha, anija ime kish zëmë vënd! Aty hoqa litarin mbajtur peng në hekurin e fortë, të lirova prej vetes, hoqa veten nga ti!

Dhe ti ike...

Mbeta si një kufomë e veshur në të bardhë me një kafe në dorë. Nuk dija c'ndjeja...Nuk të urreja dot! Ti më kishe liruar prej vetes... Ti më kishe lënë të lirë....
Hapa të gjithë dritaret dhe flladi i dha aromë deti gjithë hapësirës time! Fustani i gjatë ngacmonte cdo mobilje në ecje...U hodha në shtrat me sytë nga qielli!Nuk të urreva dot! Ti ishe zhveshur prej meje! Unë isha e lirë...

Comments

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...

Desantila

Search This Blog