Skip to main content

Të cmendurit ata!

Gjëja që më pëlqen më shumë është kur të tjerët thonë fshehtas për ne, janë të cmëndur!

Janë të cmëndur sepse zihen shpesh, sepse nuk dinë të fshehin inatin e zemërimin me njëri tjetrin, sepse preferojnë më shumë të qëndrojnë bashkë sesa me ne, të cmëndurit ata sa duhen!

Sa e sa herë kam ardhur duke ulëritur poshtë dritares tënde, dhjetëra herë të kam urryer e kam hequr dorë prej teje. Kam pranuar se nuk do kthehesha më kurrë. Të kam thënë në fytyrë, dreq sa të dua, nga pafuqia për të të urryer, do ta thoja cdo  ditë, ti je cmënduria ime. Ti ma con shpirtin peshë. C'dreq fluturash në stomak, ti je rënia e lirë pa parashutë, kush më foli për romanca rrugëve të Romës, nuk ka njohur akoma ecjen zbathur në mëndjen tënde, as verbimin që lëshojnë sytë e tu, nuk e ka njohur se cdo të thotë të dehesh me ty!


Të jesh e cmëndur me ty, të të duash aq fort sa të të dhëmbë, të qëndrosh një orë e të ngjajë me përjetësinë, t'i shpjegosh botës se pa njëri tjetrin, do të ishim të zakonshëm...
Do kërkoheshim prap, në cdo këngë, në cdo varg, në fytyra njerëzish e në hapa të shkujdesur. Do kërkoheshim netëve që shpirtin ua kemi falur, të dehur do mbeteshim në kërkim e në zgjim trullosur do pranonim të ndarë se pa ty e pa mua është cmënduri të jetosh!

Është cmënduri të të mungosh ti, të mendohemi fshehtas për njëri tjetrin e të shtiremi në mëngjes se asgjë nuk ka ndodhur! Nuk do ta bëja kurrë, do vdisja pak nga pak cdo ditë pa ty! Errësira është parajsë me ty në krah.  Ti ma con shpirtin peshë, je vrulli i "të dua-s" time në castin kur më së shumti më bën nervoze, je goditja më e fortë, je gjithcka nuk kam imagjinuar!


Fshehtas thuhet për ne, janë të cmëndur, të cmëndurit ata sa duhen!

Comments

Popular posts from this blog

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Ne pa ty!

Unë them e bardhë! Ti thua e zezë! Unë them po vij. Ti thua unë po iki! Dhe kështu jeta ime ka gjithmonë ngjyra ndërsa e jotja bardh e zi. Sa më shumë të kërkoj aq më larg shkon ti, dhe kështu ditët e mia mbeten peng i dëshirave, ndërsa ti një njeri që ende nuk di vlerën e një dhurate të shtrenjtë, jetës! Unë them ndjej, ti thua harro. Unë zgjas dorën, ti mbyll grushtin. Dhe kështu hapësira mes nesh bëhet mur, një mur që më mban larg teje, por jo larg ëndrrave të mia. Ti jeton në hije, unë jetoj në dritë, ti zgjedh të ikësh, unë zgjedh të mbetem. Unë shikoj qiellin dhe shpresoj për një moment se gjërat nuk do të jenë gjithmonë kështu, ti shikon rrugën dhe ikën nga çdo pritje. Netët e mia janë të mbushura me heshtjen e dritave të vogla të yjeve ndërsa ditët e tua kalojnë pa e kuptuar bukurinë që të rrethon. Ndjej tingujt e shpresës, ti ndjen zhurmën e boshllëkut. Sa më shumë përpiqem të të afroj, aq më shumë largohesh, dhe ndonjëherë mendoj se ndoshta kjo është mënyra jote të jesh, të ...

Një herë e një jetë

Thuhet se diku, në një vend që nuk gjendet në asnjë hartë, ka njerëz që jetojnë ndryshe. Ata nuk ecin me ngut, nuk rendin pas kohës, nuk mbajnë në zemër pesha që nuk janë të tyret. Ata zgjedhin të jetojnë si në përralla, jo për të shpëtuar nga realiteti, por për ta ndriçuar atë nga brenda. Në atë botë, mëngjeset nuk nisin me alarm, por me një rreze që përkëdhel qepallat. Çdo ditë është një faqe e bardhë ku nuk shkruhen detyra, por ngjyra dhe sytë e njerëzve nuk janë për të gjykuar, por për të parë thellë, atje ku fillon drita. Në këtë përrallë që duket si ëndërr apo ëndërr që duket si jetë nuk ka udhë të qarta, por ka një ndjesi që të çon gjithmonë aty ku duhet. Është zëri i butë i zemrës që të thotë “ndalu këtu, këtu je mirë”. Dhe kur ndalesh, gjithçka merr kuptim edhe gjethet që bien kanë histori, edhe erërat që fryjnë mbajnë fjalë që askush nuk i ka thënë ende. Njerëzit atje nuk janë të përkryer, por janë të vërtetë. Ata dinë të qeshin me lot, dhe të qajnë pa turp. E dinë që jeta...