Sa herë kemi premtuar që do të shiheshim prapë e sa herë të tjera nuk kemi mundur të mbajmë fjalën. Sa
herë të tjera lëkundëm cdo hap për të provuar veten por nuk mundëm. Më thuaj
pak, sa pyetje i ke mbytur brënda vetes e mua nuk m’i ke thënë kurrë…
Njëmijë kujtime m’u ndezën padashur kur dëgjova emrin tënd. As
kryet nuk e lëviza, ndjeva frikë prej vetes, a do mundesha të vrisja dhe njëherë
zemrën duke të të parë sërisht! Emrin tënd e njoh si vënd, kam jetuar aty e për
pak nuk dua të kthehem. Më bëjnë keq mendimet mbi ty!
Është më mirë të mos shihemi! Kohës i është mbushur fronti
plot e më tej ka vetëm një hapësirë të qielltë, ti dhe unë nuk i duhemi, ne e
braktisëm si të mos ekzistonte, sot le t’i kthejmë një favor, të qëndrojmë larg…
Larg asaj që na bënte të duheshim, larg kujtimeve, ato ma
hanë shpirtin, akoma skam gjetur vendin e duhur që ti braktis e të mos i marr
kurrë mbrapsht, larg vetes, edhe kjo ka filluar më tradhton mëndjen, larg teje,
ti je padiskutim vëndi ku nuk dua të kthehem më!
Më the se të mungoja, për dreq i dëgjova këto fjalë! Ika pa
folur, smë kish mbetur më asgjë për të thënë, herët të kisha pohuar, nuk jemi më
si dikur! Kam pasur një zemër të madhe, të nxinte aty ty dhe shpirtin tënd, edhe
gjithcka tjetër plot që unë dija të të jepja…
Ne ishim zëri i njëmijëve por thyem një nga një drunjtë që
mbanin fort dy njerëz si ne. Nuk e di se si por mendoja se kisha gjetur veten,
në fakt isha humbur me ty, në atë rrugë që nuk dua të kthehem më!
Kam gjetur një vënd ku dua të rri tani, të zgjasë aq sa
mundet, e dua dhe për pak, është larg teje, është afër meje, është gjithcka më
duhet pa të pasur ty përreth. Ti më bën dëm! Po e pranoj, do jesh gjithnjë pjesëz
e fortë e dobësisë time, ajo copë që nuk do doja të kisha njohur, sepse do më
duhet të tregoj se si ti ishe i preferuari im!
Do më duhet të flas për ty e të pranoj se kur mendoj për
veten, përmënd emrin tënd si dikush që dikur fort më donte! Do më duhet t’u
them njerëzve se isha e lumtur dhe se nuk kam frikë nëse sot nuk të dua, të
pranoj se kur dëgjoj të flitet për ty, është mjaftueshëm , sepse kam kuptuar që
të jesh në mëndjen tënde si dikur, më ngjan me muzikë të vjetër që të vjedh buzëqeshjen…
Më the se më kërkoje mbrapsht, me fund piva gotën që rrokullisja
ndër duar, të shtrëngova fort në përqafim… ti më bën dëm, ti je padiskutim vëndi
ku nuk dua të kthehem më!
Comments
Post a Comment