Gëzuar ditëlindjen!

Një mesazh në shishe…

Thonë se nëse e hedh në det e gjen ai që i përket! Unë prej kohësh e kam hedhur direkt e në shpirtin tënd, më thellë se aq skishte ku të shkonte!

I dashur,

Zgjodha të të vij pranë në ditën e lindjes tënde, si thesar i lënë në mëshirë të fatit, harruar e braktisur enkas për

t'u gjetur nga dikush.

Zgjodha të vij nëpërmjet cdo dallge që jeta na përplasi të dyve e tutje brigjeve të ndryshme na braktisi. Të vij tek ti në formën e lashtë të kujtimit...

Nuk vij për të kërkuar ndihmë, as për të lënë të fundit kujtime në copëz letre, dua vetëm të ecësh përbri dallgëve të detit e të ndjesh sesi uji te prek këmbët, të ndjesh gurët e të buzëqeshësh vetëm për një moment!
Dua që të lësh pas guacka që kanë të kërrusura brënda tyre kujtime, të ecësh në drejtim të kundërt me diellin, të duash jetën e të mos duash askënd më shumë se veten!

E ke thyer shishen kur të erdh në duar, e di, ti ashtu je, ti nuk je i sipërfaqes, nuk ua do njerëzve vetëm të dukshmen, nxiton t'ua njohësh shpirtin, sic po më bën me letrën time!

Gëzuar ditëlindjen i dashur,
Nuk gjeta dicka më të thellë se fundi i detit ngopur me thesare të shkuarës, shpirti yt është vendi ku unë dikur humba veten...

Ende nuk e kam gjetur, ndaj dua të dërgoj grepin e vetes time mbetur në gurët e fundit detit. Ndër yje kam lëshuar gjithë dëshirat e mia për ty!

Bësomë, jam një shpirt i mbytur tek ti...!

Comments

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...

Desantila

Search This Blog