Skip to main content

…me ty jam ndryshe!


Nuk kam mundur të të them kurrë jo, e asnjëherë nuk e kam mohuar se gjithmonë do të bëja të njëjtën gjë, sepse ti nuk nxjerr në pah më të mirën time, ti më bën të jem ndryshe, më bën të jem vetja!
Të jesh ndryshe, është të të kesh ty! Të jesh me ty, është të jesh vetja!
Faleminderit që je…Që ndan me mua filmat e tu të preferuar, që më ke dashur pranë, për orët që kemi qeshur pafund, e për gjithcka ndez në ajër uniteti ynë!

Nuk të dua vetëm për ditët kur nuk kam asnjë në krah, as në ditët ku dua të qaj diku, të gjithë e themi hidhur se “mik është ai që qëndron pranë nesh në trishtim, se në gëzim janë të gjithë”, jo unë nuk e dua ditën e trishtë të ta vesh edhe ty, të dua në horizontin më të gjërë, ku mëndjen e shpirtin e kam të qetë, të dua në rrethin e ngrohtë ku nuk mungon asgjë, të dua në rrezen e plotë të diellit, vetëm ashtu do të jepja një përqafim të fortë…

Nuk më ke pyetur asnjëherë se si jam, sepse ti e di mirë kur mjaftohem duke të të thënë se kam nevojë të  rri në heshtje me ty vërdallë! Ti je hapësira më e mirë e vetes time.  Ti ma njeh edhe ngjyrën e trishtimit, edhe të qeshurën, ma njeh mirë atë që të tjerëve më duhet t’jua them. Ti më njeh pa zë. Ti më do ashtu, në formën tënde e në mënyrën time, me shpirtin tënd e me përqafimin tim, me të gjitha ato gjëra që na bashkojnë e në fund na bëjnë të ndryshëm, na bëjnë të jemi vetja!
Nuk më duhet të pres ditëlindjen tënde për të të thënë se sa fort të dua, nuk më duhet fundviti për të qënë falenderuese për njerëzit më të dashur që kam në jetë, as në ditët më të shenjta të lutem për ty, nuk më duhet  një ditë e mërzitshme të të kem ty afër, ti e di, nuk i dua ditët e lumtura nëse nuk i ndaj me njerëzit më të shtrenjtë!

Më beso, do të të zgjidhja gjithmonë, edhe në jetë të tjera, edhe në ato të shkuarat, edhe në ditët kur ti nuk më lë të dorëzohem, por në turmën e njerërzve më ulëret në sy, ti je e fortë, ti je ndryshe!
Do të jem aty, duke duartokitur gjithmonë suksesin tënd, do jem aty në ditët e tua më të mira, do jem edhe në ditët më të rëndomta, në ditët kur të jesh i rrethuar me dashuri, dua të jem aty, t’i përlotem asaj që gjithmonë kam dashur për ty! Dhe e di cfarë dua më së shumti?! Të të shoh të lumtur! Ti e di sa i dua unë njerëzit e lumtur! Por ti nuk di se sa gërma më kanë mbetur si kujtim për cdo ditë që ka kaluar, sepse kur bëhet fjalë për ty, jam shumë e dobët për t’i pikturuar minutat në fjali…



Falmë nëse nuk jam mjaftueshëm, por të jesh mikja jote e ngushtë, është gjëja më e thjeshtë në botë, sepse gjërat e vështira nuk janë bërë për një miqësi si e jona!


Pa ty do të isha njësoj, me ty jam ndryshe, jam vetja!

Comments

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...