E shumta një puthje!

Cma lodhe mendimin duke të të ndjekur, je kaq i paparashikueshem sa më duhet të jem 5 hapa para teje! Dëshira është gjysëm jetë, indiferenca është gjysëm vdekje!

M'u deshën 3 minuta të formuloja këtë fjali, vetëm pasi kam kuptuar se sa me konsumon e gjithë qënia jote! Po sa me qejf e kam këtë gjë, se ke idenë…

E di cfarë dua unë?

Vetëm një puthje, për të mbajtur ëndrrën gjallë, vetëm kaq, për të ndërtuar në fantazinë time atë që deri dje më dukej e pamundur! Fytyra jote merr një pamje të bukur, një buzëqeshje me cep buze, sa i parezistueshëm je! Kur të jem vetëm, do i lëshohem totalisht fantazisë time, si piktori e hedh penelin shkujdesur kur fillon të lërë gjurmë në telajo, aty jam një artiste e vërtetë, një regjizore, një njeri jonormal bëhem, skena është përherë e njëjta: unë po prap pas teje, ti si përherë në indiferencën tënde!

Më lër të lumturohem për pak…do të shohësh se si do të lë shenjën e zemrës aty!

Ndoshta do pendohem sapo të kem ikur nga aty… por e di cfarë, më mirë le të jetë, kanë shkruar kujtime edhe të tjerë para nesh, cdo ndodhë po e hodhem dhe ne një të tillë kaligrafi unike. Unike është, më beso, unë kam kaq shumë dëshirë brënda saj sa mund të mbush një dhomë plot me ajër zemre! Për dreq do më duash cdo ditë, po unë të shumtën, vetëm një dua!

Nuk po them të duhemi, kurrsesi!

Unë do të dua të shkoj në teatër, në opera, të të puth në mesin e shumë njerëzve, do të të bëj surpriza,

po ti ske nevojë për këtë lloj oksigjeni në jetë!

Kjo është formë shkatërruese për ty, sepse aty për aty nuk do ta kuptosh, por pasi të kem ikur do të fillojë grindja brënda vetes... Do e kuptosh pse njerëzit cmënden, pse dashuria quhet shkatërruese, pse katastrofave u vënë emra njerëzish...

Unë nuk e dua të konsumohet puthja kështu, të rritet kaq shumë e të më fusë në grepin e saj, unë e dua sic di unë, si një kërcitje gotash për gëzuar, aq!

Unë jam e lirë në egërsinë time, po po totalisht, si një pikë uji bërë njish me oqeanin, krejt e lirë…

Nuk di asgjë për kufinjtë e nuk më pëlqen të respektoj zakone të kota që kanë mbetur aty vetëm për hir të kohës, koha për mua nuk është dicka për t’u luftuar kundër, është për t’u mbajtur përdore….

Të gjitha këto i thur në kokë ndërkohë që ti je në krahun tim e në sfond “bërtet” një këngë që ty nuk të pëlqen aspak: gjithcka e imja dashuron cdo gjë tënden!

Ora 8, dielli në rënie, e shumta një puthje, për të më mbajtur ëndrrën gjallë!

Desantila

Comments

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...

Desantila

Search This Blog