Skip to main content

Mua më duhet një si ti, që dikujt si ty, i duhem unë!



Dua të më duash ashtu sic dua të të dua unë ty!
Të më japësh nga vetja atë që vetes ja kam hequr për të ta dhënë ty.
Dua të frymoj atë të paprekur ndjenjë që me duar bëhet e prekshme.
Dua të të mungoj ashtu sic më mungon ti mua kur nuk të kam, të ma thuash se pa mua ditët janë bosh, se ajo hapësirë nuk ka kuptim po nuk ma the se emrin tim mbajnë orët që afër nuk më ke!
Dua të më mbash inat ashtu sic inatosem unë me ty e mbaj inatin si cantë hedhur krahëve. Dua të njohësh difektet e mia. Ato që unë ja njoh vetes si perfekte!
Dua të mos më shkruash me ditë të tëra, sepse shumë ditë nuk do të të shkruaj as unë ty!
Dua të të dua në formën tënde e formën time të marrë dashuria jote!
Dua të kesh besim te unë, që të më lejosh të të dua mjaftueshëm!
Më duaj dhe do të zgjosh tek unë atë që fle në ëndrrat e tua!

Nuk dua atë që ti nuk do për veten tënde, ajo që është e dëmshme për ty, ma dëmton shpirtin mua!
Nuk më duhet ajo që ty të trishton, do trishtohem nëse ti nuk e do lumturinë time!
Nuk dua të luaj një lojë kur lojën e bëjmë ne të dy, dua të hedh gurët në tavolinë për të parë sa numra bëjmë bashkë!
Nuk dua të numëroj 2-shin të ndarë, por me letrat e mia dua ta ndaj A-sin nën mëngë me ty!
Nuk e dua zemrën nëse zemra nuk të do ty!
Nuk do jem ajo që ti do nëse ti nuk do të më duash për atë cfarë unë jam!
Mos më duaj nëse në ëndrra nuk më vjen dot!

Unë dua të jem sfida, sfida që të zgjoj mëndjen, të jem adrenalina, droga, ankthi! Po të mos jetë e jashtëzakonshme, nuk e dua! E dua të më thyejë, të më bëje të bie, të të urrej, të qaj me shpirt!
Më shtrëngo fort në një përqafim, më trego se ku kam arritur prej ditës së parë që më ke njohur, më mbaj afër, më puth, më thuaj se kur unë të jam pranë, bie cdo frikë në një shikim!
Mendoja se di të jetoj pa një romancë, por për aq kohë sa ti të ekzistosh, unë i dua perëndimet me ty!



Mua më duhet një si ti, që dikujt si ty, i duhem unë!


Desantila

Comments

  1. .November 7, 2025 at 1:12 PM

    Për gati një vit, im shoq më la mua dhe dy fëmijët tanë. Ai pushoi së kujdesuri, pushoi së telefonuari dhe u zhduk plotësisht. Isha e thyer, e hutuar dhe pothuajse e humbur shpresën. Pastaj një ditë, një mik më tregoi për Dr. Dawn, një njeri shpirtëror i dhuruar nga universi për të ndihmuar njerëzit të rivendosin dashurinë dhe paqen.

    Në fillim, dyshoja, por diçka në fjalët e tij më dha paqe. Ai më tregoi saktësisht se çfarë nuk shkonte dhe se dikush kishte hedhur një magji të fortë për të na ndarë. Ai përgatiti një vepër të veçantë shpirtërore dhe një magji ribashkimi për mua - dhe brenda pak ditësh, im shoq më telefonoi nga askund, duke qarë dhe duke kërkuar falje.

    Që nga ai moment, jeta ime nuk ka qenë kurrë e njëjtë. Martesa jonë tani është më e ëmbël dhe më e lumtura në tokë. Ne e duam njëri-tjetrin më shumë se kurrë, dhe shtëpia jonë është e mbushur me të qeshura dhe bekime.

    Por kjo nuk është e gjitha - Dr. Dawn gjithashtu ndihmoi për të pastruar fatin e keq dhe energjinë negative që rrethonte familjen tonë. Që atëherë, gjithçka ka qenë e qetë: paqe në shtëpinë tonë, përparim financiar, shëndet i mirë dhe gëzim i pastër.

    E falënderoj universin çdo ditë që më çoi te Dr. Dawn. Ai është vërtet një njeri me fuqi dhe dritë hyjnore. Nëse po kaloni ndonjë situatë - pikëllim, fat të keq ose konfuzion - mos u dorëzoni. Kontaktoni atë dhe lëreni universin të punojë përmes tij për të ndryshuar historinë tuaj, ashtu siç ai e ndryshoi timen.
    Kontaktoni atë në WhatsApp: +2349046229159

    Email dawnacuna314@gmail.com

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
2 comments
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
3 comments
Read more

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...
1 comment
Read more