Skip to main content

8 me 2

Unë dhe zemra veprojmë si dy individë të ndryshëm… po po! Nuk më pyet fare, shyqyr që na mbledh darka brënda një krevati. E kam fjalën për zemrën si organin muskulor që furnizon trupin, jo për një individ që i thua “zemra”.


E cuditshme është në fakt se si shpesh herë reagojmë duke u nisur vetëm nga instiktet dhe ndjesitë, që me thënë të drejtën, unë e kam bërë shpesh, se vdes për atë dreq adrenaline. Po dje ja mblodha si gruaja burrit, po e dimë që të gjithëve jua mbledhin në fund të ditës…

Dëgjo këtu i thashë, se asgjë ske “ndritur” deri më sot, i ke mbushur të gjitha kupat dhe unë nuk kam ndërmënd t’i pi, të kam dëgjuar mjaftueshëm, shpesh herë më je dukur e mirë e të kam toleruar, po c’paske qënë. Si nuk u lodhe? Sa herë je copëtuar? A nuk të vjen keq që sa herë të “operoj” e të duhet aq kohë të rimëkëmbësh ti prap ngrihesh e thyen këmbën? Nuk di si t’ja bëj me ty…
Të kam blerë mbrojtëse për gjunjtë, nga ato që mbajnë disa tipa të një lloj sporti që as emrin nuk ja di, edhe atë që mbulon kokën me hekura  e me dreq e me shejtan ta kam blerë, e ti c’bën, shkon e qërrohesh nga sytë, a ti tiiii. E pakujdesshme je…
Po unë nuk të lë më, më marsh të keqen... Që mbrëmë i mbyllëm hesapet edhe ta them sinqerisht që smë vjen keq fare për ty, mbeta duke të të ngushëlluar. Më dhëmbin edhe muskuj të tjerë që ti të llastohesh si e vetme e të më vjedhësh gjithë vëmëndjen. Natyra ime capkëne të sfidon sot…
Sepse ti nuk më kupton… ke mëndjën tënde dhe e di që vështirë se do biem dakort ndonjëherë, prandaj të kam “censuruar” takimin me zemra të tjera, atë pjesë të axhendës ja kam lënë trurit, është më i zhdërvjellë se ty, mistrece, të kam xhan mi po ti më ke bërë copash… si fëmijë i llastuar je, po të kam thënë që unë jam xheloze përherë kur ma “vjedhin” vëmëndjen “gjërat” më të vogla se unë… jam egoiste mi, s’e kupton?! Edhe ty ngaqë të dua për vete po t’i them këto. Si mendon ti kush të do më shumë se unë?! Asnjë mi…

Po herën e fundit ma punove bukur, ike larg shumë…e poshtër, 3 bileta duheshin prerë për të të ndjekur, cmë ke bërë, as leje nga puna nuk merrja dot, as leje lindje nuk merrja dot, se duhen 9 muaj dreqin, e ti më ike nga sytë këmbët, unë prap bëra si bëra ushqeva muskujt e tjerë, mëndjen më shumë e kam sfilitur këto kohë, zbor i kam bërë, ushtri të keqe forcash komando, po jo mi po ka lezet, do ta provosh dhe ti pa merak.

Aty rri, mos lëviz, të prangosa, m’u dorëzove e lodhur vetë, prap e thyer copash, dhe unë prap të ushqeva, se nuk jam si ti unë, mosmirënjohëse, që të gjitha rrahjet i numëron me frymën e një zemre tjetër.

Sot është herët për të të thënë se po e merr veten… të duhet kohë…

Por më vjen keq të të rrëfej se përqindjen më të madhe e mori mëndja, ndërkohë që ti mbrëmë bëje ecejake për t’u rikthyer tek unë, mëndja urtë-butë, nuk më la kurrë vetëm!

Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more