Po shkoj t'i hedh...

Të dashura  gabime të miat,

Në fakt nuk jeni aq të dashura po ndërkohë që jam rritur, kam kuptuar një gjë shumë të rëndësishme: gabimet e mia nuk mund të fshihen. Edhe pse disa gabime ishin më të mëdha se të tjerat, dhe disa gabime ndikuan tek unë në mënyra që realisht më kanë frikësuar, janë gjëra të cilat edhe mund t’i kisha shmangur...

Edhe me gabimet më të mëdha që kam bërë në disa pjesë të jetës sime që në momente të caktuara më kanë kaluar në një moment të errët , kam kuptuar se vetëm koha ka qënë ilaci më i mirë për të kuptuar se në fund të fundit, më kanë shërbyer edhe “tunelet” në jetë. Mendoj se të jetosh pa keqardhje  është pak e vështirë për një tip si unë. Është kaq e vështirë për të mos rënë pre e dëshirës për të bërë dicka. Sepse besoj se cdo gjë ndodh për një arsye, e për cdo arsye ka një shpjegim të fortë nga pas.  

Gabimet e mia janë ato që më kanë formuar mua në personin që unë jam sot. Pa ju, unë nuk do të isha e fortë, e mëshirshme, personi më i kujdesshëm që kam arritur të jem. Jo vetëm që më keni ndihmuar të bëhem një person më i mirë, por më keni bërë të sqaroj me veten fillimisht se çfarë është me të vërtetë e rëndësishme në jetë, atë që unë realisht dua dhe si unë dua të jetoj jetën. Ju më keni mësuar edhe të pranoj veten me të mirat dhe të këqijat e mia, e më keni bindur se për shkak të metave që mund të kem, jam më e dashur nga të tjerët.

Kam arritur, nëpërmjet jush, të kem një lidhje më të fortë me veten. Më keni mësuar aq shumë për përgjegjësinë, integritetin dhe si të angazhohem në jetën time, duke marrë përsipër me shumë rreziqe. Nuk ka dyshim se më keni mësuar të jetoj jetën time plotësisht. Së fundi, një nga dhuratat më të rëndësishme që më keni dhënë është aftësia për të frymëzuar të tjerët. Të gjitha gabimet e mia janë mësime për të tjerët rreth meje. Pse e thëm këtë?! Sepse në momentin që unë ju pranoj, edhe të tjerët përtej meje do të të adoptojnë duke kuptuar se prej jush unë u përmirësova!

Sot kam ardhur t’ju hedh këtu, në majën më të lartë të kënaqësisë vetjake. Nuk do t’ju marr mbrapsht për asnjë arsye të fortë. Më duhet të zbraz me cdo kusht valixhet tuaja sepse të tjera më presin për të me shoqëruar e s’mundem t’ju bëj bashkë. Jeni si grifsha po u përziet me njëra-tjetrën dhe unë kam një gjë të mirë se ju kam diversifikuar, gjë që e bën më të lehtë sherrin mes jush!

Nuk kam patur asnjëherë frikë nga ju, gjithmonë kam ecur me idenë që “armikun bëje mik”, se në favorin tënd kthehen të gjitha, kontrovers i plotë mes nesh, po me gjithë kompleksitetin që na shoqëron, prapë së prapë, të hënave në zgjim i kemi dhënë dorën njëra tjetrës.

Sinqerisht,

Një e ndryshuar, por ende në kërkim të gabimeve të tjera!

Desantila