Skip to main content

Ta dish ti...





Si një e panjohur gërmoj sirtareve të jetës tënde dhe madje ngul këmbë të mësoj edhe se cfarë note ka frymëmarrje jote...Ndihem e etur të di shumë mbi ty, cfarë të bën të qeshësh aq fort, cfarë të bën të qash, dobësitë e forcën tënde, uljet dhe ngritjet e tua, cfarë sheh ti tek unë e si e shoh veten tek ty. 
Ufff... Kam përthithur shumë oksigjen kurioziteti.
Më kthehen gërmat në art kur në këtë moment ti bëhesh zaptues i mendimeve të mia, sa që edhe një piktori di t’ja vjedh me fjalë atë cka me shumë mundim ai vizaton me penelin e drejtuar kujdesshëm, kur detajet me sy të përpiktë i mishëroj tek ty!
Vetëm kënga  më robëron...Aty me vjedh ajo, e humbas krejt imunitetin dhe falem viktimë e notave të tua! Isha zotuar se do të isha një këngë, por mbeta në letra e pentagrame të pashkruar. Diku më ke hedhur, jam e sigurtë, si ato cd-të e vjetra që i mbajmë po nuk është nevoja ti dëgjojmë...

Instrumentët nuk i njoh mirë, por kitarës ja njoh cdo tingull. Një herë e kam takuar vetëm, e se di pse e njoha mirë që atë natë.
Eh! E di, jam një romantike e pandreqshme, kapur pas perdeve të mëndafshta ku përballë tashmë, kitarën e ka zënë pluhur i harresës, pse është mekur dreqin?! 

Po s’ka shpirt ajo, nuk të ka ty ta sjellësh në jetë...

Në ato netët e ftohta kur gripi si shall m’u mbështoll, më solle një kuti me plot 50 filma.
- Shikoji të gjithë, i kam parë unë një më një, janë fanstastikë dhe do të shoqërojnë me ndjesi të forta gjatë atyre orëve që do ngatërrohesh të vësh facoletin nën hundë apo nën sy...

Ato filma, sot e kësaj dite, gjenden ende në atë kuti, në dollapin tim!
Kujtimet janë i vetmi peng që i vjedhim kohës dhe  unë jam një hajdute e tyre...
Dua një natë të gjatë dimri të të ulem përballë e të kem një zjarr bubulak që të më ngrohë atë pjesë që m’u ftoh, shpirtin!
Dua një ditë të diel në mëngjes të të rrëfej nën batanijen e ngrohtë ditëve të dhjetorit, atë cfarë kam më të shtrenjtë, shpirtin!
Dua mbrapsht të gjitha orët, ti shpenzoj nën një ritëm që ende nuk është kënduar!
Kam mbledhur një grusht “të shkuarash” e po i jap jetë, se me zemër u ngjallën dhe njëherë të gjitha, të pavdekshme janë, cudi sa shumë mban një shpirt!
Dua një muzikë të mirë, një vijë melodike për impulset e zemrës, të të këndoj refrenin që ja kam mbajtur peng kohës!

Ta dish ti c’pësoj kjo zemër,
Të ta tregoj në cdo detaj...


Desantila
(Dhjetor 2010)







Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more