Lër mesazhin tënd, pas sinjalit ...

Një pasdite, ulur në kolltuk, me këmbën mbi këmbë, duke u rrotulluar si një koketë e zgjuar vonë të dielave, flisja në telefon...

Ai kishte qenë jashtë qytetit këtë fundjavë, dhe unë isha shmangur për cdo kontakt, dhe e dija që kjo gjë e kishte bërë të ndihej i lënë pas dore. Unë po luaja ftohtë, duke pretenduar se nuk më bëntë aspak parshtypje kjo mungesë e të qënurit vërdallë, përkundrazi e kisha shijuar shumë kohën time vetëm dhe po ri-mendoja ta praktikoja shumë shpejt.

"A nuk po vepron pak si “angleze” me mua?!" më tha. "Unë dua vetëm që të jesh e vërtetë. Të jesh e çrregullt dhe e turpshme dhe të më thuash të vërtetën. Bëhu katërmbëdhjetë vjece, kthehu në adoleshente, bëhu nervoze, e qesh me shpirt edhe për budalliqe, do të bëj të njëjtën gjë me ty, vetëm për të të thene se është më bukur të jesh e vërtetë.”

Unë kurrë nuk kam harruar se, një nga parimet e mia udhëzuese në jetë është të jem e vërtetë, po kush tha se duhet zbatuar menjëherë kërkesa dhe manipulimi kaq i ëmbël që pasi të ketë njohur te unë ato gërmimet që edhe FBI-ja do mi kishte zili, apo nervozizmin tim që arrin deri aty sa nuk nxjerr një tingull nga goja, sepse jam e vetëdijshme që lëshoj grimca zjarri kur flas....

E dime se sa joshëse është të luash ftohtë, por unë di gjithashtu se të pengosh ndjesitë e tua të vërteta është vetëm një formë tjetër e luajtur vogëlisht, duke mos lejuar pozitivitetin të marrë jetë në momentin që i afrohet një rreze e tillë. Kjo është një mënyrë për të minimizuar atë që ti je.

Koha nuk ka kohë, dhe as për të humbur nuk është e gatshme.

Nëse e pëlqen, thuaja! Nëse kërkoni me ngulm një punë, kërkojeni! Nëse do të bësh diçka, filloje! Mos u tërhiq; mos e mbaj peng; mos e shtyj për më vonë. T'i merr të gjitha koha nëse ti nuk ja jep mundësinë.

Personi më sexy, më joshës në planet është një person i cili është i angazhuar plotësisht me jetën. Është kurioz, është entuziast. Përthith të gjitha deri në pik të fundit, nuk ka frikë nga frika, nuk dëmton vetë-dyshimin, nuk e konsumon përbrënda ndjesia e merakut! Mënyra më e mirë për të dashur jetën është ta veshësh atë me shije dhe me kujdesin që përzgjedh cdo ditë rrobat në mëngjes.

Lejoi vetes që të bëhesh i gjallë me gëzim. Hidhi pretendimet në kosh për këtë ditë dhe tregoi se realisht përtej cdo ëndrre që mban veshur, ti rrezaton vërtetësi. Të mos kesh frikë se kush je, është energji që sjell në lëvizje vetëm të mira pasuese.

"Nëse kemi besim në vetvete, ne mund të rrezikojmë kuriozitetin, çudinë, kënaqësinë spontane, apo ndonjë përvojë që tregon realisht shpirtin e njeriut, sepse suksesi, kërkon ta ndjekësh, si një femër…”

Desantila

Comments

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Ne pa ty!

Unë them e bardhë! Ti thua e zezë! Unë them po vij. Ti thua unë po iki! Dhe kështu jeta ime ka gjithmonë ngjyra ndërsa e jotja bardh e zi. Sa më shumë të kërkoj aq më larg shkon ti, dhe kështu ditët e mia mbeten peng i dëshirave, ndërsa ti një njeri që ende nuk di vlerën e një dhurate të shtrenjtë, jetës! Unë them ndjej, ti thua harro. Unë zgjas dorën, ti mbyll grushtin. Dhe kështu hapësira mes nesh bëhet mur, një mur që më mban larg teje, por jo larg ëndrrave të mia. Ti jeton në hije, unë jetoj në dritë, ti zgjedh të ikësh, unë zgjedh të mbetem. Unë shikoj qiellin dhe shpresoj për një moment se gjërat nuk do të jenë gjithmonë kështu, ti shikon rrugën dhe ikën nga çdo pritje. Netët e mia janë të mbushura me heshtjen e dritave të vogla të yjeve ndërsa ditët e tua kalojnë pa e kuptuar bukurinë që të rrethon. Ndjej tingujt e shpresës, ti ndjen zhurmën e boshllëkut. Sa më shumë përpiqem të të afroj, aq më shumë largohesh, dhe ndonjëherë mendoj se ndoshta kjo është mënyra jote të jesh, të ...

Një herë e një jetë

Thuhet se diku, në një vend që nuk gjendet në asnjë hartë, ka njerëz që jetojnë ndryshe. Ata nuk ecin me ngut, nuk rendin pas kohës, nuk mbajnë në zemër pesha që nuk janë të tyret. Ata zgjedhin të jetojnë si në përralla, jo për të shpëtuar nga realiteti, por për ta ndriçuar atë nga brenda. Në atë botë, mëngjeset nuk nisin me alarm, por me një rreze që përkëdhel qepallat. Çdo ditë është një faqe e bardhë ku nuk shkruhen detyra, por ngjyra dhe sytë e njerëzve nuk janë për të gjykuar, por për të parë thellë, atje ku fillon drita. Në këtë përrallë që duket si ëndërr apo ëndërr që duket si jetë nuk ka udhë të qarta, por ka një ndjesi që të çon gjithmonë aty ku duhet. Është zëri i butë i zemrës që të thotë “ndalu këtu, këtu je mirë”. Dhe kur ndalesh, gjithçka merr kuptim edhe gjethet që bien kanë histori, edhe erërat që fryjnë mbajnë fjalë që askush nuk i ka thënë ende. Njerëzit atje nuk janë të përkryer, por janë të vërtetë. Ata dinë të qeshin me lot, dhe të qajnë pa turp. E dinë që jeta...

Desantila

Search This Blog