Lër mesazhin tënd, pas sinjalit ...

Një pasdite, ulur në kolltuk, me këmbën mbi këmbë, duke u rrotulluar si një koketë e zgjuar vonë të dielave, flisja në telefon...

Ai kishte qenë jashtë qytetit këtë fundjavë, dhe unë isha shmangur për cdo kontakt, dhe e dija që kjo gjë e kishte bërë të ndihej i lënë pas dore. Unë po luaja ftohtë, duke pretenduar se nuk më bëntë aspak parshtypje kjo mungesë e të qënurit vërdallë, përkundrazi e kisha shijuar shumë kohën time vetëm dhe po ri-mendoja ta praktikoja shumë shpejt.

"A nuk po vepron pak si “angleze” me mua?!" më tha. "Unë dua vetëm që të jesh e vërtetë. Të jesh e çrregullt dhe e turpshme dhe të më thuash të vërtetën. Bëhu katërmbëdhjetë vjece, kthehu në adoleshente, bëhu nervoze, e qesh me shpirt edhe për budalliqe, do të bëj të njëjtën gjë me ty, vetëm për të të thene se është më bukur të jesh e vërtetë.”

Unë kurrë nuk kam harruar se, një nga parimet e mia udhëzuese në jetë është të jem e vërtetë, po kush tha se duhet zbatuar menjëherë kërkesa dhe manipulimi kaq i ëmbël që pasi të ketë njohur te unë ato gërmimet që edhe FBI-ja do mi kishte zili, apo nervozizmin tim që arrin deri aty sa nuk nxjerr një tingull nga goja, sepse jam e vetëdijshme që lëshoj grimca zjarri kur flas....

E dime se sa joshëse është të luash ftohtë, por unë di gjithashtu se të pengosh ndjesitë e tua të vërteta është vetëm një formë tjetër e luajtur vogëlisht, duke mos lejuar pozitivitetin të marrë jetë në momentin që i afrohet një rreze e tillë. Kjo është një mënyrë për të minimizuar atë që ti je.

Koha nuk ka kohë, dhe as për të humbur nuk është e gatshme.

Nëse e pëlqen, thuaja! Nëse kërkoni me ngulm një punë, kërkojeni! Nëse do të bësh diçka, filloje! Mos u tërhiq; mos e mbaj peng; mos e shtyj për më vonë. T'i merr të gjitha koha nëse ti nuk ja jep mundësinë.

Personi më sexy, më joshës në planet është një person i cili është i angazhuar plotësisht me jetën. Është kurioz, është entuziast. Përthith të gjitha deri në pik të fundit, nuk ka frikë nga frika, nuk dëmton vetë-dyshimin, nuk e konsumon përbrënda ndjesia e merakut! Mënyra më e mirë për të dashur jetën është ta veshësh atë me shije dhe me kujdesin që përzgjedh cdo ditë rrobat në mëngjes.

Lejoi vetes që të bëhesh i gjallë me gëzim. Hidhi pretendimet në kosh për këtë ditë dhe tregoi se realisht përtej cdo ëndrre që mban veshur, ti rrezaton vërtetësi. Të mos kesh frikë se kush je, është energji që sjell në lëvizje vetëm të mira pasuese.

"Nëse kemi besim në vetvete, ne mund të rrezikojmë kuriozitetin, çudinë, kënaqësinë spontane, apo ndonjë përvojë që tregon realisht shpirtin e njeriut, sepse suksesi, kërkon ta ndjekësh, si një femër…”

Desantila

Comments

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...

Desantila

Search This Blog