Skip to main content

6 fjalë!

Sic e kam deklaruar edhe më parë, më karakterizon një mënyrë e paparë për të qënë përherë e organizuar.

Pasi vura tiganin në zjarr u kujtova që nuk kam peshk! Duke e hequr prap nga mëndja këtë skemë, duke përsëritur se asnjëherë në jetë nuk duhen bërë “plane” sepse jeta është e papritura më e madhe që na ndodh dhe se disa gjëra nuk janë totalisht në dorën tonë, por duhet të pajtohemi me cdo ngjarje që na ndodh, ndërkohë që i isha ngulur ekranit të iphone-it duke gërmuar sdi se ku, lexova një link ku thuhej: Historia më e trishtë e shkruar ndonjëherë! Me dy mëndje klikova:

 “Ernest Hemingway me disa shkrimtarë të tjerë, të mbledhur diku së bashku, duke diskutuar, pohon se ai mund të shkruajë një histori të shkurtër që ishte vetëm gjashtë fjalë e gjatë. Natyrisht shkrimtarët e tjerë u tërhoqën, madje të cuditur nuk reaguan. Hemingway u tha se secili prej tyre të vendosë dhjetë dollarë në mes të tavolinës; nëse ai ishte i gabuar tha ai, ato para do t’i merrnin secili mbrapsht, në qoftë se ai kishte të drejtë, ai do t’i mbante të gjitha. Në një copëz letër shkroi shpejt e shpejt e menjëherë e vuri mbi tavolinë…”
“SHITEN KËPUCË BEBESH, TË PAVESHURA KURRË…”

Jeta dikujt i jep shumë, e dikujt nuk i jep asgjë, është kaq e padrejtë e kaq ironike, të thyen e të bën copash, e të mbledh si buqetën më të bukur, të jep forcën e stuhive e të ul në kopështe të mëdhenj lulesh, e ti mbetesh thjesht një lodër në duart e saj. Fuqia e mëndjes mbi cdo sfidë, të takon vetëm ty!


Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more