Skip to main content

6 fjalë!

Sic e kam deklaruar edhe më parë, më karakterizon një mënyrë e paparë për të qënë përherë e organizuar.

Pasi vura tiganin në zjarr u kujtova që nuk kam peshk! Duke e hequr prap nga mëndja këtë skemë, duke përsëritur se asnjëherë në jetë nuk duhen bërë “plane” sepse jeta është e papritura më e madhe që na ndodh dhe se disa gjëra nuk janë totalisht në dorën tonë, por duhet të pajtohemi me cdo ngjarje që na ndodh, ndërkohë që i isha ngulur ekranit të iphone-it duke gërmuar sdi se ku, lexova një link ku thuhej: Historia më e trishtë e shkruar ndonjëherë! Me dy mëndje klikova:

 “Ernest Hemingway me disa shkrimtarë të tjerë, të mbledhur diku së bashku, duke diskutuar, pohon se ai mund të shkruajë një histori të shkurtër që ishte vetëm gjashtë fjalë e gjatë. Natyrisht shkrimtarët e tjerë u tërhoqën, madje të cuditur nuk reaguan. Hemingway u tha se secili prej tyre të vendosë dhjetë dollarë në mes të tavolinës; nëse ai ishte i gabuar tha ai, ato para do t’i merrnin secili mbrapsht, në qoftë se ai kishte të drejtë, ai do t’i mbante të gjitha. Në një copëz letër shkroi shpejt e shpejt e menjëherë e vuri mbi tavolinë…”
“SHITEN KËPUCË BEBESH, TË PAVESHURA KURRË…”

Jeta dikujt i jep shumë, e dikujt nuk i jep asgjë, është kaq e padrejtë e kaq ironike, të thyen e të bën copash, e të mbledh si buqetën më të bukur, të jep forcën e stuhive e të ul në kopështe të mëdhenj lulesh, e ti mbetesh thjesht një lodër në duart e saj. Fuqia e mëndjes mbi cdo sfidë, të takon vetëm ty!


Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
2 comments
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
3 comments
Read more

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...
1 comment
Read more