Skip to main content

6 fjalë!

Sic e kam deklaruar edhe më parë, më karakterizon një mënyrë e paparë për të qënë përherë e organizuar.

Pasi vura tiganin në zjarr u kujtova që nuk kam peshk! Duke e hequr prap nga mëndja këtë skemë, duke përsëritur se asnjëherë në jetë nuk duhen bërë “plane” sepse jeta është e papritura më e madhe që na ndodh dhe se disa gjëra nuk janë totalisht në dorën tonë, por duhet të pajtohemi me cdo ngjarje që na ndodh, ndërkohë që i isha ngulur ekranit të iphone-it duke gërmuar sdi se ku, lexova një link ku thuhej: Historia më e trishtë e shkruar ndonjëherë! Me dy mëndje klikova:

 “Ernest Hemingway me disa shkrimtarë të tjerë, të mbledhur diku së bashku, duke diskutuar, pohon se ai mund të shkruajë një histori të shkurtër që ishte vetëm gjashtë fjalë e gjatë. Natyrisht shkrimtarët e tjerë u tërhoqën, madje të cuditur nuk reaguan. Hemingway u tha se secili prej tyre të vendosë dhjetë dollarë në mes të tavolinës; nëse ai ishte i gabuar tha ai, ato para do t’i merrnin secili mbrapsht, në qoftë se ai kishte të drejtë, ai do t’i mbante të gjitha. Në një copëz letër shkroi shpejt e shpejt e menjëherë e vuri mbi tavolinë…”
“SHITEN KËPUCË BEBESH, TË PAVESHURA KURRË…”

Jeta dikujt i jep shumë, e dikujt nuk i jep asgjë, është kaq e padrejtë e kaq ironike, të thyen e të bën copash, e të mbledh si buqetën më të bukur, të jep forcën e stuhive e të ul në kopështe të mëdhenj lulesh, e ti mbetesh thjesht një lodër në duart e saj. Fuqia e mëndjes mbi cdo sfidë, të takon vetëm ty!


Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
7 comments
Read more

Ne pa ty!

Unë them e bardhë! Ti thua e zezë! Unë them po vij. Ti thua unë po iki! Dhe kështu jeta ime ka gjithmonë ngjyra ndërsa e jotja bardh e zi. Sa më shumë të kërkoj aq më larg shkon ti, dhe kështu ditët e mia mbeten peng i dëshirave, ndërsa ti një njeri që ende nuk di vlerën e një dhurate të shtrenjtë, jetës! Unë them ndjej, ti thua harro. Unë zgjas dorën, ti mbyll grushtin. Dhe kështu hapësira mes nesh bëhet mur, një mur që më mban larg teje, por jo larg ëndrrave të mia. Ti jeton në hije, unë jetoj në dritë, ti zgjedh të ikësh, unë zgjedh të mbetem. Unë shikoj qiellin dhe shpresoj për një moment se gjërat nuk do të jenë gjithmonë kështu, ti shikon rrugën dhe ikën nga çdo pritje. Netët e mia janë të mbushura me heshtjen e dritave të vogla të yjeve ndërsa ditët e tua kalojnë pa e kuptuar bukurinë që të rrethon. Ndjej tingujt e shpresës, ti ndjen zhurmën e boshllëkut. Sa më shumë përpiqem të të afroj, aq më shumë largohesh, dhe ndonjëherë mendoj se ndoshta kjo është mënyra jote të jesh, të ...
4 comments
Read more

Një herë e një jetë

Thuhet se diku, në një vend që nuk gjendet në asnjë hartë, ka njerëz që jetojnë ndryshe. Ata nuk ecin me ngut, nuk rendin pas kohës, nuk mbajnë në zemër pesha që nuk janë të tyret. Ata zgjedhin të jetojnë si në përralla, jo për të shpëtuar nga realiteti, por për ta ndriçuar atë nga brenda. Në atë botë, mëngjeset nuk nisin me alarm, por me një rreze që përkëdhel qepallat. Çdo ditë është një faqe e bardhë ku nuk shkruhen detyra, por ngjyra dhe sytë e njerëzve nuk janë për të gjykuar, por për të parë thellë, atje ku fillon drita. Në këtë përrallë që duket si ëndërr apo ëndërr që duket si jetë nuk ka udhë të qarta, por ka një ndjesi që të çon gjithmonë aty ku duhet. Është zëri i butë i zemrës që të thotë “ndalu këtu, këtu je mirë”. Dhe kur ndalesh, gjithçka merr kuptim edhe gjethet që bien kanë histori, edhe erërat që fryjnë mbajnë fjalë që askush nuk i ka thënë ende. Njerëzit atje nuk janë të përkryer, por janë të vërtetë. Ata dinë të qeshin me lot, dhe të qajnë pa turp. E dinë që jeta...
3 comments
Read more