“Vlerat e tua nuk do të ulen në bazë të paaftësisë së dikujt për ti shquar ato."

Shumë shpesh, me ose pa vetëdije ne i lejojmë opinionet e njerëzve që të kenë impakt të fortë në ndjenjën tonë të vetëvlerësimit. Vecanërisht të rinjtë, adoleshentët, të cilët po bashkëjetojnë në një botë ku më shpejt zhvlerësohesh sesa motivohesh! Kam pasur edhe unë ditë të tilla, si kushdo, e për dreq asnjëherë nuk e (mirë)kuptoja shprehjen: “Lëre, nuk ja vlen, kjo të bën më të fortë…”
Po si më bën më të fortë dikush që më prish humorin, aq energji sa i duhet të shpenzojë ta bëjë këtë gjë, më mirë të mos flasë…

Me kohën, u mësova se, unë nuk jam ajo cfarë thua ti! Unë jam e gjitha ajo që shoh në pasqyrë, dhe më besoni, se llogaritë më të vështira I kemi përherë me veten.

Ndërkohë që bëja rrugën për të ardhur në punë, në një cep të një kryqëzimi e gjeta po prap aty, si cdo ditë “gjyshin” tek i cili blej lulet për në zyrë.
“Akoma nuk janë bërë për t’u ndërruar lulet gjyshi, nesër ndoshta me luledielli.” (I thërras gjyshi, sepse atë ndjesi të jep.
- Në ditë shoh plot njerëz të kalojnë, nxitojnë, vrapojnë, me fëmijë, me dosje, me karroca, ka dhe nga ata që nuk më shohin, e ndoshta indiferent me lëshojnë dhe një shikim, por pak njerëz blejnë lule… Ja je ti, janë edhe disa cupa kështu si ti të keqen gjyshi, po lulja është kulturë!, - më tha!

Kulturë!
Është ajo veti që nëse i mungon individit rrjedh në deficenca të tilla të cilat të dëmtojnë edhe ty. Të ushqesh mëndjen, të edukohesh, të duash, të lexosh, t’ë përcjellësh pozitivitet tek njerëzit që të rrethojnë, është kulturë që mëndjet e vogla nuk e mbajnë dot.
Nëse mundesh, kujdesu për të gjitha nga pak, nëse të bën të ndihesh mirë, është e sigurtë që do të bëhet “ngjitëse” tek të tjerët. Kujdesu më shumë për veten sesa për atë sasi “rëre” qe përpiqen të ta lëshojnë kalimtarët e pakujdesshëm gjatë ecjes në rrugën tënde.

Ti je ajo cfarë ti beson në vetvete se je, ty nuk të bën tjetri më pak të mëncur nëse përpiqet të nxjerrë nga ti dobësitë e tua!

Desantila

Comments

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...

Desantila

Search This Blog