Kur ti dorëzohesh në atë përqafim,
kur në atë prehje gjen strehën më të butë, në atë cast, ti dukesh kaq bukur.
Kur e gjen me sy mbyllur rrugën për atë shtrëngim, kur një pjesë të shpirtit e
lë në atë përqafim, dukesh kaq bukur.
Më thuaj nëse je i lumtur, më
thuaj nëse nuk je, do të gjej një mënyrë të të jap nga vetja pjesën time më të
dobët, zemrën, vetëm mos më thuaj që është e vështirë, ti mbajmë larg gërmat që
ajrin e tymosin sepse rrugët do të na bashkojnë prap në një përqafim! Mund të gënjesh dukjen por
shpirtin si e ngushëllon? Në orën më të pafajshme të natës, më thuaj, a mendon
se ndonjëherë edhe gabon?
Nëse trishtohesh, nxito dhe eja në
vendin e zakonshëm, nëse nuk do të jem aty, më kërko sepse një zemër e gjen
gjithmonë rrugën. Do të të kujtoj se asnjë ndjesi nuk fle përgjithmonë duke u
shuar, do të të zgjoj edhe njëherë një shpirt të vjetër e në këtë ritakim do të
të përqafoj fort, për të të thënë me gjithë zemër, jam me ty, kam qënë gjithmonë.
Kur të shuajmë edhe njëherë
mallin për njëri tjetrin e të shihemi në vendin e dikurshëm do të të kujtoj se
jam e njëjta që dikur dashuroje, nuk kanë ndryshuar as fytyrat, as ndjesitë, as
vendi ynë, është vetëm koha që nuk na pyet ne dhe numëron ditë të ndara në
kalendar. Vjedhurazi do të shohim
njëri tjetrin me bisht të syrit, duke mbetur në thelb po prap ata dy të
panjohurit e fillimit, që dikur nuk guxuan të pyesnin as për ditët kur mërziteshim
ashtu kot me njëri tjetrin duke u ritakuar me hatërmbetjen e fshehur në një
buzeqeshje.
Kur të pyetemi edhe njëherë si
je, dua që të të tregoj se pa ty nuk ka qënë njësoj por në formë të njëjtë e
kam gjetur vetë ngushëllimin për të të afruar nëpërmjet gjithckaje të lënë si
një pjatë e ftohur mbi tavolinë, si një lule e tharë mbetur në vazon e qelqit,
kam gjetur edhe njëherë muzikën, rrugën edhe ndjesitë që më mungonin. Kam fshirë
pluhura që të uleshim prap të dy, kam ndërruar lulet dhe vazon e
kam mbushur prap me ujë që sot, tani, të takohemi në vendin e zakonshëm...
Më thuaj nëse je i lumtur, më
thuaj nëse nuk je, do të gjej një mënyrë të të jap nga vetja pjesën time më të
dobët, zemrën. Në orën më të pafajshme të natës,
më thuaj, a mendon se ndonjëherë edhe gabon? E nëse jo atëherë eja këtu, në
vendin e zakonshëm, më përqafo, dukesh kaq bukur!
Comments
Post a Comment