Sa gjëra nuk shohim unë e ti!
Edhe se nuk duam, edhe se shpesh
herë i neglizhojmë, edhe se shumë herë ajo hesht!
Unë e ti nuk e shohim kur atë e
dhunojnë, se brënda murit tonë jemi rritur e ushqyer me dashuri, me atë të
ngrohtën e të brishtën që na veshin me kujdesin prej femre!
Unë e ti nuk e dëgjojmë kur asaj
i lëshojnë “breshër” me ofendime e përbuzje nga ai që në dokumenta konsiderohet
“bashkëshort” i saj, sepse në kumbimin që dëgjon veshi im dhe i yti, jemi mësuar
të shoqërohemi me fjalët “mirëmëngjes, ditë të mbarë”.
Unë e ti nuk e ndjejmë si ajo
vuan kur ai rrëkëllen gotat e alkolit nën shoqërinë e “burrave” dhe ti vuan “burgmin”
e përjetshëm brënda katër mureve, sepse ne jemi ato që pas orarit të pasdites
tek parukierja, na presin për darkë në restorantin që na pëlqen aq shumë.
Unë e ti…
Nuk jemi si ajo!
Unë e ti flasim e diskutojmë me
peshën e përgjegjësisë për të vendosur nëse brënda një marrëdhënieje nuk ndihemi
komode, të braktisim të qënurit “cift” për
të ndërtuar një jetë të shëndetshme vetëm, kurse ajo mban veshur “turpin” se
pas cdo dhunimi, duhet të ndajë shtratin me atë të cilin para dy minutash po e
trajtonte si të ish një qënie e braktisur, e rrahur deri ne palcë, e vrarë deri
në shpirt!
Unë e ti kemi zë, ajo ka një varr
në shpirt, aty i qan të gjitha!
Ajo u lind femër, si unë e ti, u
rrit femër, e tillë do të mbesë…
Unë e ti, do të rikthejmë kokën në
fëmijëri e do të buzëqeshim me të madhe se si prej ëndrrash të thurura me
kukulla ndër duar, u rritëm në femrën në karrierë, në atë femër që edhe ajo
meriton të jetë.
Do të ndërtojmë një familje të
lumtur, në shtëpinë që do ta kemi mobiluar shije-hollë e të mbushur me dashuri,
sepse në krah ke një person i cili është mbështetja jote më e madhe, kurse ajo,
do të na “urrejë” e do të na “lëvdojë” në të njëjtën kohë!
Unë e ti!
Mësuam se në jetë duhet të na
duan, se me të tillë mekanizëm gjenerojmë dhe përcjellim po të njëjtën ndjesi e
optimizëm, e shpërndajmë lumturinë me cdo qelizë kur e kemi zemrën plot!
Mësuam se babai, vëllai e shoku
janë të rritur me shumë dashuri, ndaj në formën e tyre, dinë të të plotësojnë
edhe cepat e mbetur bosh në ajrin tënd!
Ty, kam forcën të të them sot:
Barazia nuk duhet kërkuar në
tryezën e politikës mes teje dhe një mashkulli, as në postet drejtuese, as në
sfidën me gjininë tjetër!
Barazia duhet të marrë jetë mes
nesh, njëra tjetrës, femrës që je ti e femrës që jam unë, të lumtur si unë, të
dashur e të plotësuar si ti, që në xhepin e memories time, të mos trishtohem
duke të thirrur: Ajo!
Desantila
Comments
Post a Comment