Edhe një herë

Ka caste kur njeriu dëshiron vetëm edhe një herë. Jo një jetë tjetër, jo një mrekulli të madhe, por një herë të vetme, një sekondë më shumë, një mundësi të vogël që duket e parëndësishme në dukje, por që për të është gjithcka.

Edhe një herë të zgjohesh në mëngjes pa ngut, duke dëgjuar zhurmën e qetë të një dite që ende nuk ka filluar. Ajri i parë që mbush mushkëritë s’është thjesht frymë, por kujtim i gjallë i gjithë asaj që ka humbur dhe i gjithçkaje që ende pret të ndodhë.

Edhe një herë të shohë dikë në sy, pa maska, pa fjalë të tepërta, pa frikë se koha do t’ia marrë. Një shikim që nuk ka nevojë për shpjegime, sepse kuptohet në heshtje.

Edhe një herë të ndjejë aromën e kafes së freskët, ose erën e shiut në rrugët bosh. Këto gjëra të vogla, që në ngut e lodhje harrohen, janë ato që kthehen në pasuri të pamatshme kur njeriu kupton se koha nuk i jep pafund.

Edhe një herë të qeshë me shpirt, ashtu sic qeshin fëmijët, pa menduar për çfarë do të thotë bota, pa ndjerë peshën e barrës që koha mbledh mbi supe.

Edhe një herë të ulet me ata që nuk janë më, qoftë edhe në një tryezë imagjinare, dhe të thotë atë fjalë që nuk u tha kurrë, të dëgjojë një këshillë që nuk u dëgjua në kohë, ose të prekë atë dorë që humbi.

Edhe një herë të shikojë veten në pasqyrë jo me sytë kritikë që matin rrudhat, plagët apo dështimet, por me sytë e një shpirti që ka luftuar, ka gabuar, ka dashur dhe ka mbijetuar. Sepse aty qëndron e vërteta e secilit prej nesh.

Dhe pastaj vjen pyetja e madhe: cfarë do të bësh me këtë “edhe një herë” që koha të fal? Do ta humbësh në rrëmujë, apo do ta shndërrosh në kujtim të paharrueshëm?

Ndoshta jeta nuk na jep gjithmonë mundësi të pafundme. Ndoshta nuk kemi kontroll mbi gjithcka që humbet. Por ndoshta, në mënyrë misterioze, jeta gjithmonë na jep një shans të vogël për të filluar nga e para, për të shprehur, për të falur, për të dashur. Dhe ai shans quhet thjesht: edhe një herë.