Bisedë këmbëzbathur…

Ulur në bregun e një gjiri që me siguri një emër duhet ta ketë, mbështillem me veten dhe mendoj se si koha e humbet reputacionin në një gjendje të tillë. Gjysëm diell, erë e lehtë, hije e rënë në shkëmb, një pullë e këmishës mbërthyer, këmbëzbathur!

Rrëkëllej një gotë, bashkë me mendimet që më ngacmojnë me praninë e tepruar të tyre edhe pse përpiqem ti hutoj. Mendimet nuk i binden më urdhrave! Dorëzohem.

Me dëshirën për të hequr qafe "gjërat" e panevojshme sa më shpejt të jetë e mundur, guxoj ti bëj dhuratë në xhepat e të tjerëve elementët e ndërgjegjes. Sa lehtë do ndihesha nëse nuk do të peshonin cdo ditë në mua. Jam në një botë që nuk sheh së jashtmi por është e brendshme, që merr formë nga mendimi i cili nuk kumbon, por përhapet si valë në vetvete. Qënia ime bart ankth si torbë e marrë në piknik. E lëshoj. Një moment paqeje që nuk luftoj me fjalët, një ritëm i heshtur i përkundur me zhurmën e valës së detit që më mbërriti deri tek gishtërinjtë.

I vetmi film me ngjyra e me dinamikë që më del sysh, është perceptimi im mbi gjendjen që gëzoj aktualisht. Guxoj edhe të pyes veten: Si je? A do e kishe zgjedh veten prapë mbi cdo gjëndje e cdo njeri?

Nuk e kam ftuar kurrë veten të spekuloj për një të ardhme ndryshe nga cfarë më dëshiron shpirti. Qielli u bë i kaltërt i qelqtë. Mendimi e ndryshon dhe mjedisin.

Udhërrëfyesi im i denjë, shpirti. Gëzoj me ty.

Gëzoj që ti ndjen, që ti nuk ke formë por ke fuqi. Gëzoj që ti je unë e herë herë bëhem ti. Një ditë bëhemi dhe apokalips. Gëzoj se prej teje mësova të jem e prekshme, mësova të të shoh edhe jashtë vetes. Mësova të të respektoj sic mësova që të të heq edhe të drejtën e fjalës kur ti përpiqesh të ma rrëmbesh.

Një paqe e përulur si aroma e freskët që ma përcjell deti. Ngrihem e bëj disa hapa duke flirtuar me gurët që më mbeten edhe nëpër këmbë. Zbërthej këmishën, kthej edhe njëherë gotën. Gëzuar uni im, për ty!