Skip to main content

Për herë të fundit...


Më zyri frymën heshtja. Përpiqeshim të mos shihnim njëri-tjetrin në sy e ti jepnim një kuptim cdo objekti që ndodhej përreth. Kafes time i erdhi fundi nga boshllëku i fjalëve. Sa ndjesi e cuditshme është lamtumira! Ti mban brënda vetes një thes me fjalë e në prani të tjetrit ti i lidh grykën shpirtit duke e mbytur në dy gërma, eh!

Po prisja të ikja sa më shpejt, si dicka që do ta zhdukësh një orë e më parë, unë po përpiqesha të hidhja kujtimet diku larg meje, ku të mos i shihja më kurrë. Kërcitja e takës time plot stress lëshonte në ajër një nervozizëm të pashoq.

Kështu pra…
Shfryva si një balonë fjalët sa për të thënë se duhet të ngrihemi prej aty! Ti ngultas më shihje cdo veprim. Me sy sikur doje të më thoje, pse? Pse po ikën?
E di kur një person të bëhet i urryer, ja vesh gjithë të këqijat, të duket sikur cdo minutë me të është tmerr për shpirtin, sikur ajri të ngushtohet e kërkon hapësirë gjetkë për të mbyllur sytë e të thuash me vete, më në fund!

Brënda meje bëhet luftë, jashtë lulëzon paqja. Të më shohësh pandeh se jam ëngjëll zbritur në tokë e krahët i kam të padukshme, një aureolë drite më shoqëron në cdo cep. Brënda vetes vloj. Lëshoj helm në mendimet e mia për ty, madje jam duke të të shtyrë më sa fuqi kam duke të të përplasur me zhurmë larg vetes time. Ndërkohë në një fragment sekondi shihemi në sy, unë buzëqesh, ti ul kryet!
Unë nuk kam dashur të të urrej, në asnjë ylber nuk e kam numëruar ngjyrën e zezë si element të saj, po ti doemos doje të ishe i tillë. Do të doja shumë të isha ruajtur prej kësaj ndjesie, por nuk e dija që goditja do të ishte për të mos më ndihmuar të ngrihem. Do jepja gjithë kohën e botës për të hequr ty trishtimin që ma lëshove si një cantë hedhur supeve, duke më rënduar rrugën.


Mbrëmë mblodha cdo grimë që kish mbetur prej të dashurave kujtime të mira, ditëve kur ti ishe ai që më bërë më të fortë me gjithë zemrën që më fale, ditën kur më lëshove në duar urrejtjen si gurë, atë cast u bëra e pandalshme…
Mbyta brënda vetes cdo helm për të mos goditur ty aq fort sa e meriton! Arrita të duroj edhe një dhjetë minutësh përballë teje duke të të parë ngultas. Ti prej stresit, fërkoje duart e rrotulloje sytë…

C’do bëjmë?- më pyete.

Atë që ti nuk mundesh, të ikim prej njëri-tjetrit, të urrehemi në heshtje, jashtë të bëjmë paqe!

Comments

  1. UnknownAugust 23, 2016 at 2:15 PM

    Desantila, na kenaqe! Jam e sigurt qe je po kaq e paster dhe shpirtdasheshe sic eshte cdo shkrim i yti❤❤! Njeru te ben te lotosh ,tjetri te ben te te shkelqejn pak syte tek cepi i tyre nga lumturia❤❤! Jam e sigurt qe ashtu si une cdo njeri e gjen veten ne shkrimet e tua dhe me lejo te te them je nder me te preferuarat e mija! Te perqafoj shume dhe faleminderit qe ndan me ne te tilla copeza lumturie����

    ReplyDelete
    Replies
    1. DesantilaAugust 23, 2016 at 11:26 PM

      Me kenaqe ti!
      Ka dite kur nuk jam dhe aq ne humor te mire per te shkruar e ndodh qe me pyesin: Po sot, c'do na shkruash?! Dhe aty kuptoj qe realisht aty marr shtyse.
      Padyshim ti ma zbukurove diten sot. Faleminderit ty!

      Delete
  2. .September 6, 2025 at 9:14 AM

    Dëshmi

    Isha ​​plotësisht e shkatërruar kur marrëdhënia ime mbaroi. Besoja vërtet se e kisha humbur dashurinë e jetës sime përgjithmonë. Pastaj gjeta Dr. Dawn dhe gjithçka ndryshoi.
    Me mirësi, mençuri dhe udhëzim të fuqishëm, ajo më solli përsëri dashurinë që mendoja se ishte zhdukur. Sot, jemi më të lumtur se kurrë!
    Dr. Dawn vërtet i shndërroi lotët e mi në gëzim.

    Dr. Dawn Mund t'ju Ndihmojë me:

    ✅ Magji Dashurie
    ✅ Magji Shtatzënie
    ✅ Rivendosjen e Martesës / Marrëdhënies
    ✅ Kura Bimore për HIV, Sëmundje të Veshkave, Probleme me Zemrën, Infeksione dhe më shumë

    📧 Email: dawnacuna314@gmail.com
    Telefon/WhatsApp: +2349046229159

    Mos vuani në heshtje. Dr. Dawn mund t'ju sjellë lumturinë përsëri në jetën tuaj!

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more