Për herë të fundit...

Më zyri frymën heshtja. Përpiqeshim të mos shihnim njëri-tjetrin në sy e ti jepnim një kuptim cdo objekti që ndodhej përreth. Kafes time i erdhi fundi nga boshllëku i fjalëve. Sa ndjesi e cuditshme është lamtumira! Ti mban brënda vetes një thes me fjalë e në prani të tjetrit ti i lidh grykën shpirtit duke e mbytur në dy gërma, eh!

Po prisja të ikja sa më shpejt, si dicka që do ta zhdukësh një orë e më parë, unë po përpiqesha të hidhja kujtimet diku larg meje, ku të mos i shihja më kurrë. Kërcitja e takës time plot stress lëshonte në ajër një nervozizëm të pashoq.

Kështu pra…

Shfryva si një balonë fjalët sa për të thënë se duhet të ngrihemi prej aty! Ti ngultas më shihje cdo veprim. Me sy sikur doje të më thoje, pse? Pse po ikën?

E di kur një person të bëhet i urryer, ja vesh gjithë të këqijat, të duket sikur cdo minutë me të është tmerr për shpirtin, sikur ajri të ngushtohet e kërkon hapësirë gjetkë për të mbyllur sytë e të thuash me vete, më në fund!

Brënda meje bëhet luftë, jashtë lulëzon paqja. Të më shohësh pandeh se jam ëngjëll zbritur në tokë e krahët i kam të padukshme, një aureolë drite më shoqëron në cdo cep. Brënda vetes vloj. Lëshoj helm në mendimet e mia për ty, madje jam duke të të shtyrë më sa fuqi kam duke të të përplasur me zhurmë larg vetes time. Ndërkohë në një fragment sekondi shihemi në sy, unë buzëqesh, ti ul kryet!

Unë nuk kam dashur të të urrej, në asnjë ylber nuk e kam numëruar ngjyrën e zezë si element të saj, po ti doemos doje të ishe i tillë. Do të doja shumë të isha ruajtur prej kësaj ndjesie, por nuk e dija që goditja do të ishte për të mos më ndihmuar të ngrihem. Do jepja gjithë kohën e botës për të hequr ty trishtimin që ma lëshove si një cantë hedhur supeve, duke më rënduar rrugën.

Mbrëmë mblodha cdo grimë që kish mbetur prej të dashurave kujtime të mira, ditëve kur ti ishe ai që më bërë më të fortë me gjithë zemrën që më fale, ditën kur më lëshove në duar urrejtjen si gurë, atë cast u bëra e pandalshme…

Mbyta brënda vetes cdo helm për të mos goditur ty aq fort sa e meriton! Arrita të duroj edhe një dhjetë minutësh përballë teje duke të të parë ngultas. Ti prej stresit, fërkoje duart e rrotulloje sytë…

C’do bëjmë?- më pyete.

Atë që ti nuk mundesh, të ikim prej njëri-tjetrit, të urrehemi në heshtje, jashtë të bëjmë paqe!