Kur ti të zgjohesh, unë do të kem ikur!

Ashtu sic më pe tek vija, do më shohësh që do kem ikur. Ndërkohë që më bërë kryefjalë të ditëve të tua, do më shohësh që do kem humbur nëpër gërmat e një libri. Do të kem ikur kur ti të zgjohesh nga ëndrrat ku po më shihje… do të jetë bërë natë ndërkohe që më kërkoje mëngjeseve.

Ashtu sic më ke parë të vrapoja për tek ty, do më shohësh që do kem ikur…Në heshtjen e paqtë sapo të zgjohesh, kur të hapësh sytë, unë do të kem ikur!

Do të të trishtoj për aq herë sa të kam bërë të lumtur.

Thellë nuk e kisha kuptuar që po ndahesha copash e asnjë grimcë nuk po bëhej me tjetrën, po ndjeja nga pak se përkulja e fundit ishte e fortë për t’u ringritur, se fryma që psherëtiva prej shpirti, ishte e fundit në ajrin tënd. Dua që sonte të flesh i qetë, unë nuk do të bëj zhurmë, në majën e gishtave do të largohem prej aty ku dikur bëntë ngrohtë, por ti nuk do të zgjohesh, as sytë nuk do të ndjejnë që përreth një siluetë po lëviz. Më vjen keq! Më vjen keq që të dhashë kaq shumë, por tani do iki. Në mënyrën më të trishtë, në orën më të dhembshur, ende pa zbardhur, duke të ti lënë të gjitha aty, pa e ditur ende ti pse, pa e kuptuar, pa të dhënë një arsye, mes gjithë pyetjeve ku nuk do mundesh të dalësh kurrë, aty do të kem ikur!

Shihem në pasqyrë dhe për një moment ndjej se përballë më buzëqesh uni! E një copë herë ndalem për të parë atë që dua të shoh. Të vërtetën!

Atëherë kur nuk ke asgjë për të humbur, rrezikon të provosh, kur ndjen se je shterur prej të gjithë ngjyrave që ke përdorur, se je mekur duke lidhur nota që për ty ishin muzikë,  ndjen se rruga që të pret është aq e butë dhe e qetë, njësoj si largimi i zbathtë e pa zhurmë prej dhomës së gjumit!

Do të të bëhem zbrazëtira e ditëve plot, filxhani bosh i kafes në mëngjes, as telefoni nuk do të bjerë thirrje prej meje, nuk do të jem më shoqëruese në tavolinën e pushimit të drekës, nuk do të të zhgarravis më në copa letrash porositë e vogla në ajrin e përbashkët, të gjitha do ti ec zbathur dhe pa zhurmë, që të mos ndjesh se si kriset pak nga pak një shpirt, do të jesh vetëm të dielën e zgjimit të vonë, kur dorën të zgjasësh në jastëk e të mos prekësh më flokët e mia, e gjysëm zgjuar  të mendosh se po të përgatis mëngjesin, do të kem ikur shumë larg kur ti ende të jesh në shtrat.

Do të kem ikur kështu, butë, si buzëqeshje, pa valixhe zvarritur, pa asgjë, zbrazur për të veshur kujtime të reja! Do të të dhëmbë gjithckaja, më vjen keq, mësoi ti jetosh të voglat që të kam lënë, pa mua… pa më thënë asgjë e pa të dëgjuar unë. Do të ndjesh deri në palcë vetminë, sic ndjeje me shpirt prezencën!

Kam ndenjur shumë gjatë, nuk mund të ikja me zhurmë, unë nuk dua të të zgjoj…  Të përshëndes e prej derës që po mbyll, të puth sytë me duar, më vjen keq…
Kur ti të zgjohesh, unë do të kem ikur!

Desantila