Duke qënë
se jam natyrë kurioze dhe vetë qënia njerëzore më intrigon, jam e prirur të
njoh shumë njerëz për të patur një panoramë të plotë të karaktereve të individëve
të ndryshëm, dhe në fakt më shijon shumë si gjëndje. E kuptoj, ka edhe risqet e
veta e gjitha kjo.
Disa
njerëz janë të obsesionuar në gjetjen shpirtit binjak. Ata besojnë se një
marrëdhënie me një shpirt binjak do të jetë e lehtë, romantike, magjike, dhe në
një linjë të natyrshme. Disa të tjerë e mendojnë si “kulmin e karrierës” së
tyre dhe aty merr fund cdo gjë, gjetja dhe pikë. Fillon dredhja e zinxhirit dhe
pastaj faza e “kam nusen me barrë”, është si lloj procesi provincial që më shumë
më ngjan si tregues i gjinisë mashkullore për fisin, që po “unë mundem”. Se përtej
gjithë finesës që zgjedhim të prezantohemi jam shumë e sigurtë që këto mentalitete
flenë nën jastëëkun e cdo mëndje që ka mbetur peng i të shkuarës.
Nuk kam
asgjë kundër, po me ndërgjegje të plotë them se në të shumtën e rasteve, edhe të
parët edhe të dytët në heshtje apo me pak zhurmë, bëjnë kompromis. Me thënë të
drejtën nuk marr dot foltoren e një
podiumi për të folur për kompromiset sepse e kam treguar (juve ndoshta jo, por
vetes po) që jam një individ që nuk bëj kompromise. Sigurisht kjo gjë nuk më ka
ndihmuar aspak por është krijuar edhe një ide e gabuar në fakt që në jetë përherë
do “tërheqësh e nuk do këpusësh”.
Një
shpirt binjak në thelb është shumë i ngushtë si koncept, është shpirtëror, është
ajo cka syri nuk e sheh dot aq qartë! Njerëzit mendojnë se i duhet një 50% për
të plotësuar atë 50-en e tyre ose në përqindje të ndryshme, në varësi të cdo
individi, por unë mendoj që një shpirt binjak është një pasqyrë, që realisht
kur e sheh, të tregon ashtu sic ti ndihesh nën lëkurë, që në parim kryen
funksionin bazë të saj, të sjell ty në vëmëndje me prezencën tënde. Po
pyetja “a ekziston”mua më lë pa përgjigje.
Megjithatë,
unë kam një teori timen:
Edhe pse
unë nuk mund të gëlltis konceptin se në këtë jetë ka vetëm një dashuri, po pranoj faktin se në jetë kemi disa shpirtra
binjak. Mendoj se cdokujt i përket një ose më shumë të tillë që vec e vec
funksionojnë shumë mirë, e bashkë bëjnë një “ndërtesë të fortë” , po gjithashtu
mendoj se prej keq-menaxhimit që vetë i bëjmë kohës kushtuar një investimi të
tillë, humbasim shumë raste. Prandaj mbetemi (se po ju fus edhe ju tek
rrethi im) gjithmonë në kërkim për një marrëdhënie ideale, partner ideal, një
shpirt binjak..
Dashuria
është dashuri, dhe kurrë nuk duhet të konceptohet se do të të zbrazë ty për të
të plotësuar dikë tjetër... Ndaj them se duhet të ndalemi me pyetjen “a
ekziston partneri ideal”? “Kur do ta takoj?” “Ku ndodhet tani?” Sepse me siguri në mos ai djali që të ngacmoi
mbrëmë në club, ai tjetri që ndodhet në zyrën ngjitur, e ka në mëndje dicka.
Ka vetëm
një pyetje që vlen më shumë se të gjitha "A jam i gatshëm që të jem në një
marrëdhënie?”
E pastaj
ku i dihet, njëri nga ata të dy mund të të përgjigjet.
Desantila
Comments
Post a Comment