Sot, mos më pyet se si jam,
kam grisur shumë letra dhuratash e kam arrnuar zemrën me to. E ndjej kraharorin
plot tani...
Mora frymë thellë e thashë
faleminderit zot, më kanë thënë se zilia ka katër veshë e të dëgjon edhe kur pëshpërit,
ndaj ula kryet e me sytë mbyllur pranova dhe njëherë në heshtje se të lumtur të
bën një zemër plot!
Mendova se si kaloi kaq
shpejt një vit e sa fuqi ka koha të jetë ekstazë e ndryshimeve të mia. Shfryva në
heshtje për cdo individ që më ka dashur më pak se c’meritoja e prap me kokën
ulur rradhita arsyet se pse kursehen njerëzit të të japin atë cfarë ti ua ofron
si gosti në shikimin tënd. Akoma besoj se njerëzit e pafuqishëm të përballojnë
stuhinë e një shpirti si të timin, më shohin nëpërmjet syzeve të diellit, me
frikën se jam rreze e fortë! Në fakt jam e lindur në qershor, di që kam një
shpirt të ngrohtë dhe e përcjell të butë në cdo cep ku qëndroj.
I lashë dhe njëherë të vegjëlit
në shpirt, në kufirin e tyre, nuk i mbaj dot, dorëzohem!
U ktheva aty ku përqafimi im
ndihet i plotë, te njerëzit që i dua me shpirt! Të paqtë ma bëjnë jetën ata me
të cilët fati mi ka prurë në rrugë për të më shoqëruar e herë-herë për tu bërë
krah, për të qarë lotët e gëzimit e për të fshirë ato të trishtuarat.
Të ngrohtat cokollata që pa
to sdo të ishin aq të ëmbla ditët e dhjetorit, rrugët e ftohta të bëra me vrap,
ëndrrat që cdo vit presin të zgjohen me realizim, pikëpyetjet që edhe pse kalon
viti, nuk marrin ende një përgjigje, këpucët e blera pa kursim, dëshirat e
fustaneve që mbajnë rradhë të bëhen protagoniste, copëza letrash të shkruara të
mbetura në funde cantash, sa “të dua” e mesazhe të padërguara mban memoria e një
telefoni, boshllëku i pritjeve në aeroporte, provime jete, rrugë të humbura e të
gjetura pas një lodhje, njerëz si udhëtarë treni, të zbritur në stacione të
ndryshme, kritika e lavdërime, përqafime të ngrohta të njerëzve të largët, sa
urime për të jetuar 100 vite e më shumë, sa hezitime të bëra shuk në kosh për
gjëra që kushedi se ku do të ishin sot, sa përshëndetje të panjohurish e
indiferencë të njohurish, fërkime me thikë në duar e lule pa gjëmba të dhuruara
në një grusht, gota alkoli të konsumuara për shëndet tëndin e timin, sa alkol i
pirë në trishtim e sipër, lutje për të qëndruar, ankth për t’u larguar, rrugë të
bllokuara nga qarkullimi kur më së shumti nxiton të shkosh diku, e boshllëk i
frikshëm kur ndodhesh kuturu në rrugë, thashetheme thashetheme pafund, gërma të
mbledhura si një kokërr ulliri kur qëllon të jetë i hidhur, e në pjatën tjetër,
bollëk ëmbëlsie deri në velje...
Se si m’u mblodhën të gjitha
sot, e smë peshuan rëndë aspak, se i seleksionova lehtë kur kafenë e parë e
konsumova në drekë, dhe mëndja ish zgjuar më herët se trupi. Flakë të kuqe të
lyera buzët më ngjyrën e dashurisë, që sot e putha si penel piktori, mbi cdo
faqe që e ngrohtë më uroi krishtlindjen...
Grisa shumë letra dhuratash
sot, e me to arrnova zemrën! E ndjej kraharorin plot tani...
Desantila
Comments
Post a Comment