Skip to main content

Kam arrnuar zemrën sot!


Sot, mos më pyet se si jam, kam grisur shumë letra dhuratash e kam arrnuar zemrën me to. E ndjej kraharorin plot tani...
Mora frymë thellë e thashë faleminderit zot, më kanë thënë se zilia ka katër veshë e të dëgjon edhe kur pëshpërit, ndaj ula kryet e me sytë mbyllur pranova dhe njëherë në heshtje se të lumtur të bën një zemër plot!

Mendova se si kaloi kaq shpejt një vit e sa fuqi ka koha të jetë ekstazë e ndryshimeve të mia. Shfryva në heshtje për cdo individ që më ka dashur më pak se c’meritoja e prap me kokën ulur rradhita arsyet se pse kursehen njerëzit të të japin atë cfarë ti ua ofron si gosti në shikimin tënd. Akoma besoj se njerëzit e pafuqishëm të përballojnë stuhinë e një shpirti si të timin, më shohin nëpërmjet syzeve të diellit, me frikën se jam rreze e fortë! Në fakt jam e lindur në qershor, di që kam një shpirt të ngrohtë dhe e përcjell të butë në cdo cep ku qëndroj.

I lashë dhe njëherë të vegjëlit në shpirt, në kufirin e tyre, nuk i mbaj dot, dorëzohem!

U ktheva aty ku përqafimi im ndihet i plotë, te njerëzit që i dua me shpirt! Të paqtë ma bëjnë jetën ata me të cilët fati mi ka prurë në rrugë për të më shoqëruar e herë-herë për tu bërë krah, për të qarë lotët e gëzimit e për të fshirë ato të trishtuarat.

Të ngrohtat cokollata që pa to sdo të ishin aq të ëmbla ditët e dhjetorit, rrugët e ftohta të bëra me vrap, ëndrrat që cdo vit presin të zgjohen me realizim, pikëpyetjet që edhe pse kalon viti, nuk marrin ende një përgjigje, këpucët e blera pa kursim, dëshirat e fustaneve që mbajnë rradhë të bëhen protagoniste, copëza letrash të shkruara të mbetura në funde cantash, sa “të dua” e mesazhe të padërguara mban memoria e një telefoni, boshllëku i pritjeve në aeroporte, provime jete, rrugë të humbura e të gjetura pas një lodhje, njerëz si udhëtarë treni, të zbritur në stacione të ndryshme, kritika e lavdërime, përqafime të ngrohta të njerëzve të largët, sa urime për të jetuar 100 vite e më shumë, sa hezitime të bëra shuk në kosh për gjëra që kushedi se ku do të ishin sot, sa përshëndetje të panjohurish e indiferencë të njohurish, fërkime me thikë në duar e lule pa gjëmba të dhuruara në një grusht, gota alkoli të konsumuara për shëndet tëndin e timin, sa alkol i pirë në trishtim e sipër, lutje për të qëndruar, ankth për t’u larguar, rrugë të bllokuara nga qarkullimi kur më së shumti nxiton të shkosh diku, e boshllëk i frikshëm kur ndodhesh kuturu në rrugë, thashetheme thashetheme pafund, gërma të mbledhura si një kokërr ulliri kur qëllon të jetë i hidhur, e në pjatën tjetër, bollëk ëmbëlsie deri në velje...

Se si m’u mblodhën të gjitha sot, e smë peshuan rëndë aspak, se i seleksionova lehtë kur kafenë e parë e konsumova në drekë, dhe mëndja ish zgjuar më herët se trupi. Flakë të kuqe të lyera buzët më ngjyrën e dashurisë, që sot e putha si penel piktori, mbi cdo faqe që e ngrohtë më uroi krishtlindjen...

Grisa shumë letra dhuratash sot, e me to arrnova zemrën! E ndjej kraharorin plot tani...

Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more