Kam arrnuar zemrën sot!

Sot, mos më pyet se si jam, kam grisur shumë letra dhuratash e kam arrnuar zemrën me to. E ndjej kraharorin plot tani...

Mora frymë thellë e thashë faleminderit zot, më kanë thënë se zilia ka katër veshë e të dëgjon edhe kur pëshpërit, ndaj ula kryet e me sytë mbyllur pranova dhe njëherë në heshtje se të lumtur të bën një zemër plot!

Mendova se si kaloi kaq shpejt një vit e sa fuqi ka koha të jetë ekstazë e ndryshimeve të mia. Shfryva në heshtje për cdo individ që më ka dashur më pak se c’meritoja e prap me kokën ulur rradhita arsyet se pse kursehen njerëzit të të japin atë cfarë ti ua ofron si gosti në shikimin tënd. Akoma besoj se njerëzit e pafuqishëm të përballojnë stuhinë e një shpirti si të timin, më shohin nëpërmjet syzeve të diellit, me frikën se jam rreze e fortë! Në fakt jam e lindur në qershor, di që kam një shpirt të ngrohtë dhe e përcjell të butë në cdo cep ku qëndroj.

I lashë dhe njëherë të vegjëlit në shpirt, në kufirin e tyre, nuk i mbaj dot, dorëzohem!

U ktheva aty ku përqafimi im ndihet i plotë, te njerëzit që i dua me shpirt! Të paqtë ma bëjnë jetën ata me të cilët fati mi ka prurë në rrugë për të më shoqëruar e herë-herë për tu bërë krah, për të qarë lotët e gëzimit e për të fshirë ato të trishtuarat.

Të ngrohtat cokollata që pa to sdo të ishin aq të ëmbla ditët e dhjetorit, rrugët e ftohta të bëra me vrap, ëndrrat që cdo vit presin të zgjohen me realizim, pikëpyetjet që edhe pse kalon viti, nuk marrin ende një përgjigje, këpucët e blera pa kursim, dëshirat e fustaneve që mbajnë rradhë të bëhen protagoniste, copëza letrash të shkruara të mbetura në funde cantash, sa “të dua” e mesazhe të padërguara mban memoria e një telefoni, boshllëku i pritjeve në aeroporte, provime jete, rrugë të humbura e të gjetura pas një lodhje, njerëz si udhëtarë treni, të zbritur në stacione të ndryshme, kritika e lavdërime, përqafime të ngrohta të njerëzve të largët, sa urime për të jetuar 100 vite e më shumë, sa hezitime të bëra shuk në kosh për gjëra që kushedi se ku do të ishin sot, sa përshëndetje të panjohurish e indiferencë të njohurish, fërkime me thikë në duar e lule pa gjëmba të dhuruara në një grusht, gota alkoli të konsumuara për shëndet tëndin e timin, sa alkol i pirë në trishtim e sipër, lutje për të qëndruar, ankth për t’u larguar, rrugë të bllokuara nga qarkullimi kur më së shumti nxiton të shkosh diku, e boshllëk i frikshëm kur ndodhesh kuturu në rrugë, thashetheme thashetheme pafund, gërma të mbledhura si një kokërr ulliri kur qëllon të jetë i hidhur, e në pjatën tjetër, bollëk ëmbëlsie deri në velje...

Se si m’u mblodhën të gjitha sot, e smë peshuan rëndë aspak, se i seleksionova lehtë kur kafenë e parë e konsumova në drekë, dhe mëndja ish zgjuar më herët se trupi. Flakë të kuqe të lyera buzët më ngjyrën e dashurisë, që sot e putha si penel piktori, mbi cdo faqe që e ngrohtë më uroi krishtlindjen...

Grisa shumë letra dhuratash sot, e me to arrnova zemrën! E ndjej kraharorin plot tani...

Desantila