Skip to main content

Përgjithmonë!

Marrëdhënia njerëzore më e mirë që kam pasur ndonjëherë në jetë me një mashkull, është ajo me babain tim!

Është ai njeri që ka hyrë në jetën time dhe është zotuar për të mos u larguar asnjëherë prej saj. Ose më saktë, kam hyrë unë në jetën e tij… Dhe ndryshe nga djemtë e tjerë, shok, miq,  që kanë ecur me ne në jetën tonë, babai  kurrë nuk të ka braktisur dhe kurrë nuk do ta bëjë.  Ai për asnjë arsye në botë nuk heq dorë nga mua, nga ty, nga të gjitha ne vajzat e babit që edhe pse shpesh herë me reagime adoleshente jemi treguar hakmarrëse me fjalë të forta.

Babi im dhe unë, kemi një sens  humori kaq të çuditshëm, të vështirë, dhe ndoshta edhe të papërshtatshëm ndonjëherë kur e shoqërojmë me ironi, por kjo është mënyra  jonë. Dhe pavarësisht nga kohët e vështira që mund të këmi kaluar e situatave që jemi përballur, prap ndjenja e humorit (që është e jona)  ka ndërtuar  kështjellën e saj në aureolën e marrëdhënies tonë.

Lidhja jonë është e fortë  që nga fillimi. Edhe pse shumica prej jush më thërret Tila, ai personalisht e ka zgjedhur emrin tim të plotë: Desantila. Unë mund të kem modeluar veten me dy duart e mia, në sjellje, reagime, situate, në cdo aspekt të jetës, jam formatuar e ndërtuar si njeri, por babai im ishte aty kur mora hapat e parë në jetë.


Jam rritur, kam ndryshuar, jam një zonjushë e formësuar me një karakter të fortë, duke mos u afektuar aspak nga diferencat gjinore që rëndom ndodhin në shoqërinë tonë, me një siguri të veshur që në vogëli se, si vajzë e babit, jam ushqyer me parimin : je e pavaruar dhe liria jote duhet të eci dorë për dore me mendimet e tua, bëhu zëri yt i dëgjueshëm, dhe jo ajo cfarë dikton shoqëria, ki besim, mos bëj keq dhe mos kërko të drejtën tënde, drejtoje ti tavolinën!



Disa gjëra, megjithatë, kanë mbetur konstante, si humori  ynë që është kështjella ime. Sepse pa marrë parasysh se kush ka hyrë dhe ka dalë në jetën e tij, unë isha aty (dhe anasjelltas). Pavarësisht nga statusi i tij,orët në punë, lodhjen mendore, angazhimet personale, kurrë nuk më ka lënë pas dore.
Babai im do, dashuron! Unë jam prova e parë në jetë që kjo që them faktohet. 

Cdo të shtunë e të diel, herët në mëngjes, më sjell makiaton time me shumë qumësht duke më pyetur se si kam fjetur... duke më thënë se kam një croissant të ngrohtë me cokollatë në tavolinë... Duke me përkëdhelur sedrën me cdo ledhë të mundshme që vizioni i tij ndërton duke e lënë pas në kohë moshën që unë e kam, por duke më trajtuar si një vajzë që vazhdimisht ka nevojë për përkujdesje dhe vëmëndje...

Është e çuditshme që në njëfarë mënyre njerëzit janë habitur dhe kanë vërtetuar se sipas një studimi është provuar psikologjikisht se ne priremi të gjejmë njeriun e rëndësishëm të jetës, që mbart të njëjtat cilësi me prindërit tanë. Por, më thuaj….

si mund të mos e duash një njeri si babai yt?

Pavarësisht se kush hyn në jetën time, së bashku me premtimet për të qëndruar, ka tashmë një burrë në jetën time i cili ka arritur të ma rrëmbejë fjalën PËRGJITHMONË.
Kjo është arsyeja pse, marrëdhënia ime e preferuar me një burrë është ajo që kam me babain tim, sepse  ajo është fjalë për fjalë, një marrëdhënie përgjithmonë, e imja, e jona!


Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more