Përgjithmonë!

Marrëdhënia njerëzore më e mirë që kam pasur ndonjëherë në jetë me një mashkull, është ajo me babain tim!

Është ai njeri që ka hyrë në jetën time dhe është zotuar për të mos u larguar asnjëherë prej saj. Ose më saktë, kam hyrë unë në jetën e tij… Dhe ndryshe nga djemtë e tjerë, shok, miq,  që kanë ecur me ne në jetën tonë, babai  kurrë nuk të ka braktisur dhe kurrë nuk do ta bëjë.  Ai për asnjë arsye në botë nuk heq dorë nga mua, nga ty, nga të gjitha ne vajzat e babit që edhe pse shpesh herë me reagime adoleshente jemi treguar hakmarrëse me fjalë të forta.

Babi im dhe unë, kemi një sens  humori kaq të çuditshëm, të vështirë, dhe ndoshta edhe të papërshtatshëm ndonjëherë kur e shoqërojmë me ironi, por kjo është mënyra  jonë. Dhe pavarësisht nga kohët e vështira që mund të këmi kaluar e situatave që jemi përballur, prap ndjenja e humorit (që është e jona)  ka ndërtuar  kështjellën e saj në aureolën e marrëdhënies tonë.

Lidhja jonë është e fortë  që nga fillimi. Edhe pse shumica prej jush më thërret Tila, ai personalisht e ka zgjedhur emrin tim të plotë: Desantila. Unë mund të kem modeluar veten me dy duart e mia, në sjellje, reagime, situate, në cdo aspekt të jetës, jam formatuar e ndërtuar si njeri, por babai im ishte aty kur mora hapat e parë në jetë.

Jam rritur, kam ndryshuar, jam një zonjushë e formësuar me një karakter të fortë, duke mos u afektuar aspak nga diferencat gjinore që rëndom ndodhin në shoqërinë tonë, me një siguri të veshur që në vogëli se, si vajzë e babit, jam ushqyer me parimin : je e pavaruar dhe liria jote duhet të eci dorë për dore me mendimet e tua, bëhu zëri yt i dëgjueshëm, dhe jo ajo cfarë dikton shoqëria, ki besim, mos bëj keq dhe mos kërko të drejtën tënde, drejtoje ti tavolinën!

Disa gjëra, megjithatë, kanë mbetur konstante, si humori  ynë që është kështjella ime. Sepse pa marrë parasysh se kush ka hyrë dhe ka dalë në jetën e tij, unë isha aty (dhe anasjelltas). Pavarësisht nga statusi i tij,orët në punë, lodhjen mendore, angazhimet personale, kurrë nuk më ka lënë pas dore.

Babai im do, dashuron! Unë jam prova e parë në jetë që kjo që them faktohet. 

Cdo të shtunë e të diel, herët në mëngjes, më sjell makiaton time me shumë qumësht duke më pyetur se si kam fjetur... duke më thënë se kam një croissant të ngrohtë me cokollatë në tavolinë... Duke me përkëdhelur sedrën me cdo ledhë të mundshme që vizioni i tij ndërton duke e lënë pas në kohë moshën që unë e kam, por duke më trajtuar si një vajzë që vazhdimisht ka nevojë për përkujdesje dhe vëmëndje...

Është e çuditshme që në njëfarë mënyre njerëzit janë habitur dhe kanë vërtetuar se sipas një studimi është provuar psikologjikisht se ne priremi të gjejmë njeriun e rëndësishëm të jetës, që mbart të njëjtat cilësi me prindërit tanë. Por, më thuaj….

si mund të mos e duash një njeri si babai yt?

Pavarësisht se kush hyn në jetën time, së bashku me premtimet për të qëndruar, ka tashmë një burrë në jetën time i cili ka arritur të ma rrëmbejë fjalën PËRGJITHMONË.

Kjo është arsyeja pse, marrëdhënia ime e preferuar me një burrë është ajo që kam me babain tim, sepse  ajo është fjalë për fjalë, një marrëdhënie përgjithmonë, e imja, e jona!

Desantila