Skip to main content

Fjalët e (pa)thëna!

Çfarë nuk thatë dje? A kishte gjëra që do të dëshiroje t’i thoje, por nuk e bëre? A e mbajte veten “peng” të fjalëve që i ruajte për një mundësi tjetër? Mua më ndodh zakonisht, kur nuk reagoj në moment, me kalimin e kohës, ndryshoj mendim dhe sikur i harroj pak nga pak e ndoshta i largoj prej mëndjes përgjithmonë.
Në fakt ka fjalë dhe mendime që nuk mund t’i ruash duke ndërtuar një rezervë për t’i pasur  për një datë të mëvonshme. Fuqia e tyre, efekti i tyre balsamues, shpejt zhduket me mospërdorimin e tyre. Ata kanë efekt të fortë vetëm në momentin që janë të destinuara të thuhen. 
Por ka mësime në heshtjen që ke lënë.

Në jetë njohim shumë njerëz, e bëjmë shumë miq, disa i kemi dhe i ruajmë fort, disa i humbasim gjatë rrugës e  disa na humbasin.
Megjithatë, jo çdo mik që do të bësh në jetë do të qëndrojë përgjithmonë - një realitet i ashpër, por i vërtetë. Ka një shprehje që thotë: Ne u takuam për një arsye, ose je një bekim ose një mësim. 
Ti "qëllove" të jesh mësim, e sot do shkruaj si “nxënëse”.
Mos lejo besnikërinë të bëhet skllavi juaj – kurrë mos bëj  kompromis për respektin ndaj vetes.
“Ndërsa unë jam larg nga të qënit e përsosur, unë kam një krenari për veten dhe për atë cfarë përfaqësoj. Unë jam një mikeshë që shpesh herë mund të më ngatërrojnë me një pjestare të familjes tënde, të jem aty për ty kur ke nevojë në orën 4 të mëngjesit ose të të ju dërgoj një "kuti me diell" kur ti ndihesh gri. Dashuria ime për ty është e pakushtëzuar, dhe unë gjithmonë do të jem aty për ty.”
Megjithatë, kur dikush nuk ua kthen llojin e miqësisë që u ke dhënë, është koha për të thirrur brënda vetes  atë  “shpërblimin” që duhet. Mos lejo që besnikëria të bëhet skllav. Mos lejo angazhimin tënd për të qenë një mik i mire të bëhet pranga për zemrën dhe të dëmtojë shpirtin tuaj. Kurrë mos bëj  kompromis për respektin ndaj vetes dhe duhet të dish kur “mjaft është mjaft.”
 Njihi njerëzit nga veprimet e tyre, e jo fjalët e tyre.
Një nga gjërat e shëmtuara është të të thuhet dicka e të veprohet ndryshe, përvecse të bën gënjeshtar, të bën të humbasësh atë besim që ndërtohet me kohën. Nuk jam duke thënë se unë kurrë”nuk kam bërë një premtim që  nuk mund të mbaj dot”, por unë kurrë nuk kam dështuar për të mbajtur një premtim pa një shpjegim apo arsyetim për veprimet e mia dhe duke qenë e sinqertë në lidhje me të. Në qoftë se ti në momentin e fundit më thua se nuk mundesh të vish tek unë në ditën time më të keqe, pasi i dashuri yt sapo është kthyer nga një darkë e do ta shohësh sepse të ka marrë malli, në rregull, unë e kuptoj! Por mos qëllimisht po gënjen veten?! ...unë isha ajo që me ty e mallkova atë individ sepse të tradhëtoi!
Mëso t’i karakterizosh njerëzit me veprimet e tyre, jo fjalët e tyre. Nëse keni se një mik i cili është vazhdimisht premtues dhe kurrë nuk jep asgjë, është koha për të pranuar se ky model nuk do të ndryshojë, por do të vazhdojë të jetë i njëjti gjithmonë…
  
Ju keni të drejtë të ndërprisni marrëdhëniet toksike.
Duke u larguar nga një miqësi që nuk sjell asgjë të mirë, nuk është e gabuar; por kjo do të thotë se je një person i fortë për ta bërë këtë. Të jesh në gjendje të pranosh se ky person nuk është i keq për veten, por nuk sjell asgjë të mirë për ty, për miqësinë që keni, përkundrazi, ndikon me cdo qelizë negativisht, je plotësisht i lejuar për të ndërprerë marrëdhënien toksike. Duhet respektuar vetja mjaftueshëm për të lënë pas njerëzit dhe situatat qëcdo gjë që ofrojnë nuk janë në një mënyrë pozitive. Ja vlen shumë të kujdesesh për miqësinë, por nuk mund të shkatërrosh veten për hir të dikujt tjetër, sidomos kur ju e dini se ata nuk do të bënin të njëjtën gjë për ju.
I dashur ish-mik,
gjithmonë do të kesh një vend të veçantë në zemrën time. Megjithatë, nuk do të kesh fuqinë për të kontrolluar dhe për të më shkatërruar në formën që bëre. Mund të jem egoiste  dhe  e pafalshme, por unë nuk të kam borxh një shpjegim.
Unë nuk i refuzoj mendimet e mia lidhur me askënd, nuk kam pengje, por kam heshtjen. Energjia e trazuar e saj më ka liruar mëndjen duke të të lënë ty në errësirën tënde.

 Desantila

Comments

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...