Skip to main content

Fjalët e (pa)thëna!

Çfarë nuk thatë dje? A kishte gjëra që do të dëshiroje t’i thoje, por nuk e bëre? A e mbajte veten “peng” të fjalëve që i ruajte për një mundësi tjetër? Mua më ndodh zakonisht, kur nuk reagoj në moment, me kalimin e kohës, ndryshoj mendim dhe sikur i harroj pak nga pak e ndoshta i largoj prej mëndjes përgjithmonë.
Në fakt ka fjalë dhe mendime që nuk mund t’i ruash duke ndërtuar një rezervë për t’i pasur  për një datë të mëvonshme. Fuqia e tyre, efekti i tyre balsamues, shpejt zhduket me mospërdorimin e tyre. Ata kanë efekt të fortë vetëm në momentin që janë të destinuara të thuhen. 
Por ka mësime në heshtjen që ke lënë.

Në jetë njohim shumë njerëz, e bëjmë shumë miq, disa i kemi dhe i ruajmë fort, disa i humbasim gjatë rrugës e  disa na humbasin.
Megjithatë, jo çdo mik që do të bësh në jetë do të qëndrojë përgjithmonë - një realitet i ashpër, por i vërtetë. Ka një shprehje që thotë: Ne u takuam për një arsye, ose je një bekim ose një mësim. 
Ti "qëllove" të jesh mësim, e sot do shkruaj si “nxënëse”.
Mos lejo besnikërinë të bëhet skllavi juaj – kurrë mos bëj  kompromis për respektin ndaj vetes.
“Ndërsa unë jam larg nga të qënit e përsosur, unë kam një krenari për veten dhe për atë cfarë përfaqësoj. Unë jam një mikeshë që shpesh herë mund të më ngatërrojnë me një pjestare të familjes tënde, të jem aty për ty kur ke nevojë në orën 4 të mëngjesit ose të të ju dërgoj një "kuti me diell" kur ti ndihesh gri. Dashuria ime për ty është e pakushtëzuar, dhe unë gjithmonë do të jem aty për ty.”
Megjithatë, kur dikush nuk ua kthen llojin e miqësisë që u ke dhënë, është koha për të thirrur brënda vetes  atë  “shpërblimin” që duhet. Mos lejo që besnikëria të bëhet skllav. Mos lejo angazhimin tënd për të qenë një mik i mire të bëhet pranga për zemrën dhe të dëmtojë shpirtin tuaj. Kurrë mos bëj  kompromis për respektin ndaj vetes dhe duhet të dish kur “mjaft është mjaft.”
 Njihi njerëzit nga veprimet e tyre, e jo fjalët e tyre.
Një nga gjërat e shëmtuara është të të thuhet dicka e të veprohet ndryshe, përvecse të bën gënjeshtar, të bën të humbasësh atë besim që ndërtohet me kohën. Nuk jam duke thënë se unë kurrë”nuk kam bërë një premtim që  nuk mund të mbaj dot”, por unë kurrë nuk kam dështuar për të mbajtur një premtim pa një shpjegim apo arsyetim për veprimet e mia dhe duke qenë e sinqertë në lidhje me të. Në qoftë se ti në momentin e fundit më thua se nuk mundesh të vish tek unë në ditën time më të keqe, pasi i dashuri yt sapo është kthyer nga një darkë e do ta shohësh sepse të ka marrë malli, në rregull, unë e kuptoj! Por mos qëllimisht po gënjen veten?! ...unë isha ajo që me ty e mallkova atë individ sepse të tradhëtoi!
Mëso t’i karakterizosh njerëzit me veprimet e tyre, jo fjalët e tyre. Nëse keni se një mik i cili është vazhdimisht premtues dhe kurrë nuk jep asgjë, është koha për të pranuar se ky model nuk do të ndryshojë, por do të vazhdojë të jetë i njëjti gjithmonë…
  
Ju keni të drejtë të ndërprisni marrëdhëniet toksike.
Duke u larguar nga një miqësi që nuk sjell asgjë të mirë, nuk është e gabuar; por kjo do të thotë se je një person i fortë për ta bërë këtë. Të jesh në gjendje të pranosh se ky person nuk është i keq për veten, por nuk sjell asgjë të mirë për ty, për miqësinë që keni, përkundrazi, ndikon me cdo qelizë negativisht, je plotësisht i lejuar për të ndërprerë marrëdhënien toksike. Duhet respektuar vetja mjaftueshëm për të lënë pas njerëzit dhe situatat qëcdo gjë që ofrojnë nuk janë në një mënyrë pozitive. Ja vlen shumë të kujdesesh për miqësinë, por nuk mund të shkatërrosh veten për hir të dikujt tjetër, sidomos kur ju e dini se ata nuk do të bënin të njëjtën gjë për ju.
I dashur ish-mik,
gjithmonë do të kesh një vend të veçantë në zemrën time. Megjithatë, nuk do të kesh fuqinë për të kontrolluar dhe për të më shkatërruar në formën që bëre. Mund të jem egoiste  dhe  e pafalshme, por unë nuk të kam borxh një shpjegim.
Unë nuk i refuzoj mendimet e mia lidhur me askënd, nuk kam pengje, por kam heshtjen. Energjia e trazuar e saj më ka liruar mëndjen duke të të lënë ty në errësirën tënde.

 Desantila

Comments

Popular posts from this blog

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Ne pa ty!

Unë them e bardhë! Ti thua e zezë! Unë them po vij. Ti thua unë po iki! Dhe kështu jeta ime ka gjithmonë ngjyra ndërsa e jotja bardh e zi. Sa më shumë të kërkoj aq më larg shkon ti, dhe kështu ditët e mia mbeten peng i dëshirave, ndërsa ti një njeri që ende nuk di vlerën e një dhurate të shtrenjtë, jetës! Unë them ndjej, ti thua harro. Unë zgjas dorën, ti mbyll grushtin. Dhe kështu hapësira mes nesh bëhet mur, një mur që më mban larg teje, por jo larg ëndrrave të mia. Ti jeton në hije, unë jetoj në dritë, ti zgjedh të ikësh, unë zgjedh të mbetem. Unë shikoj qiellin dhe shpresoj për një moment se gjërat nuk do të jenë gjithmonë kështu, ti shikon rrugën dhe ikën nga çdo pritje. Netët e mia janë të mbushura me heshtjen e dritave të vogla të yjeve ndërsa ditët e tua kalojnë pa e kuptuar bukurinë që të rrethon. Ndjej tingujt e shpresës, ti ndjen zhurmën e boshllëkut. Sa më shumë përpiqem të të afroj, aq më shumë largohesh, dhe ndonjëherë mendoj se ndoshta kjo është mënyra jote të jesh, të ...

Një herë e një jetë

Thuhet se diku, në një vend që nuk gjendet në asnjë hartë, ka njerëz që jetojnë ndryshe. Ata nuk ecin me ngut, nuk rendin pas kohës, nuk mbajnë në zemër pesha që nuk janë të tyret. Ata zgjedhin të jetojnë si në përralla, jo për të shpëtuar nga realiteti, por për ta ndriçuar atë nga brenda. Në atë botë, mëngjeset nuk nisin me alarm, por me një rreze që përkëdhel qepallat. Çdo ditë është një faqe e bardhë ku nuk shkruhen detyra, por ngjyra dhe sytë e njerëzve nuk janë për të gjykuar, por për të parë thellë, atje ku fillon drita. Në këtë përrallë që duket si ëndërr apo ëndërr që duket si jetë nuk ka udhë të qarta, por ka një ndjesi që të çon gjithmonë aty ku duhet. Është zëri i butë i zemrës që të thotë “ndalu këtu, këtu je mirë”. Dhe kur ndalesh, gjithçka merr kuptim edhe gjethet që bien kanë histori, edhe erërat që fryjnë mbajnë fjalë që askush nuk i ka thënë ende. Njerëzit atje nuk janë të përkryer, por janë të vërtetë. Ata dinë të qeshin me lot, dhe të qajnë pa turp. E dinë që jeta...