Unë kam institucion zemrën!

Mund ta quash cfarë të duash ti, mund ta zbresësh në nivele krahasimore me shumë vende, qytete, sende, ndjesi, mund të thuash që i ngjan një kafeneje buzë rruge në Paris a ndonjë parku të vogël pikniku fundjave, po mos harro, zemra është institucion.

Janë grimca të vogla të lumturisë ato që i vijnë në ndihmë zemrës si instrument që të prodhojë tinguj, nga ato me vibrime të ëmbla për veshin e të dëgjueshme si strehë për veten.

Janë ato frikërat që ndjell mendja për të të vënë para dilemës “e drejtë” apo e “gabuar”, dëgjo zemrën, liria e saj është e frikshme, por është aq e bukur  mungesa e burgut që na pllakos herë herë dëshirat.

Nuk ka njësi matëse për gjithcka jep, nuk ka afate, nuk ka datë skandence, jeton në heshtje, në zhurmë, në kaos, frymon, të bën të ndihesh gjallë aq shumë herë sa ti harron edhe të jesh mirënjohëse për të. Ajo thyhet, prap gjen copëzat e saj dhe formohet më bukur, më plot. Ajo bën dritë, e shpërndan, lëshon diell, është më e mirë se ne, ajo i di të gjitha…

Ajo e ka një manual edhë në mungesë të fjalëve, nuk lejon të kërcënohet së jashtmi nga asnjë monotoni e rëndomtë aspak produktive. Ajo ka fuqinë të njohë rrugën që e con drejt një shpirti që ndihet si shtëpi. Lëshoje ku të duash, do të fluturojë e do ta gjejë prap shtegun për të mbërritur në vend! Zemra nuk ka frikë! Ti ndoshta e humbet dhe rrugën, kurse ajo jo!

Jepi vetes lirinë e të qënurit kaq i pasur me impulse, mos harro ta falenderosh edhe atëherë kur ndoshta i ke ndjerë një nga një edhe thyerjet e saj, ajo thyhet vetëm për të lënë diellin të hyjë!

Dorëzohu edhe ti, bëhu zemër!