Kur ti flet, edhe ëngjëjt buzëqeshin….

Gjatë udhëtimit të pyeta disa herë se për ku jemi nisur, ti vetëm buzëqeshje...

Dhe me heshtjen tënde olimpike arrije të më mbaje edhe mua gojë-mbyllur! Binte një shi i lehtë. As muzikë nuk kishte, vetëm zhurmë e erës që herë herë të zinte dhe frymën.

Mbështetur në cepin tim, me kryet që vështronte rrugën, u zhyta në atë mendim që zor se do të doja të dilja...

Të kisha njohur me një vrull të tmerrshëm, sikur koha nuk na priste të ecnim mbi gjethe vjeshtuke lehtë, nxituam për sdi se ku dhe e gjetëm veten krejt mirë me njëri tjetrin! Nuk isha munduar të të sfidoja, ti më merrje lehtas prej dore drejt e në një pistë gare, nuk u përpoqa të të jepja mënd e as të të tregoja me finesën time se jam femër, ti më tregoje me cdo formë se sa me fat duhet të ndihesha, ti më bëjë të të doja edhe në vendin plot me njerëz, edhe në hapësirën më të vetmuar në botë! Si nuk bëra asgjë për ty?! Dhe ti erdhe ashtu, i veshur në paqe, fytyrë-dashur, shpirt-plot!...

Cfarë ndjesie ke kur të mendoj unë? A nuk ndjen se bie shi në cdo pikë gëzimi? A bën freskët në shpirtin tënd kur të kaloj pranë? Mendoja parreshtur me vete….

Në ndalësen e parë një hutim më veshi shikimin e më pas i shtrëngova dhëmbët për të mos folur! E dija që do të të ankohesha... Por ti nuk me le të flisja....

"Ti ke qënë përherë e fshehur diku thellë në cdo cep të dëshirës time, ti je në sipërfaqe për të më dhënë duart në ecje të tjera, ti do të jesh shtysa për cdo ndalesë që do të zverdhë shikimin tënd si sot. Ti je e shkuara, ti je e tashmja, ti do të jesh cdo ditë e ardhmja..."

Dhe unë heshta...

Para fjalëve të tua, heshta me një zemër plot, gati duke shpërthyer prej gëzimi, heshta sepse pa e ditur se ku po shkonim, u gjendëm në luginën e zemrës, aty ku përkulen premtimet, aty ku ëndrrat flasin gërmat e tua dhe qielli nuk qan më!

Aty ku ti flet edhe ëngjëjt buzëqeshin….

Comments

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...

Desantila

Search This Blog