Kapiten i imi, të kam thënë edhe
herë të tjera, nuk ma tundon shijen asnjë ngjyrë më shumë se e kuqja! I përkas,
ashtu si ti anijes tënde, unë i ngjaj të kuqes!
Jam e kuqja.
Si gjaku, pulsim zemre i fortë sa
herë të jam përbri, si ajo frika e humbjes së dickaje të shtrenjtë, si ndjesia
e ëmbël e të pasurit në shtrat prag-gjumin e një dite të lodhur.
Si zemra, që të vjedh duarsh edhe
më të voglin passion, që me forcën e saj vështirë t’i ikësh prej shtrëngimi.
Si emocioni që të kaplon qënien e
drejt e në të kuq të vesh fytyrën, kur duart të dridhen e sytë të kërkojnë një
cep të dergjin pasigurinë.
Si mëndafsh i kuq, veshur netëve
të gushtit nën dritë hijen e lëshuar prej hënës, këmbë-zbathur bregut të detit,
në duar shtrënguar një gotë, një dolli për dashuri…
Si vera, dehëse, ndjellëse,
provokuese. Nuk mjaftohem me një, të vazhdueshme e kam shijen, të gjatë e kam
prezencën…
Si trëndafil i egër, aromë-plot,
veshur me të gjitha gjuhët e botës me një fjalë që shkrin akuj, më fal, të dua!
Si buzëkuqi i puthur sipërfaqeve të prekura, si shenjë e
vogël kujtimi për të thënë: kam qënë këtu…
Si zjarri, netëve kur rrëfejmë
ulur në gura, me valët e një deti që na bëjnë muzikë si një simfoni ëndrrash!
Të kam thënë kapiten, e kuqja rri me cdo gjë, të
kuqes nuk i rri dot asgjë!
Të kuqes time nuk i rri gënjeshtra,
as trishtimi, nuk i afrohet as shija e hidhur e pengjeve mbetur varur ne cepa të
degëve, e kuqja ime e qershive bie në duar të ëmbla, të kuqes time i rri
dashuria!
E veshur kokë e këmbë, pa folur,
ndezur fort e me hapa të rëndë, ashtu është e kuqja ime veshur dashurisë! Derdhur
fustanin qënies së saj, të trëndafiltë e lë kudo pas aromën, ngroh shpirtin kur
është tek ty, të kuqes time i rri dashuria!
Desantila
Comments
Post a Comment