Dallova një buqetë tulipanësh mbi
tryezë e nisa të qaj e të qesh! E dija që në letrën lejla përbri do ishin gjurmët
e tua…
“Unë nuk di të dua si ti, jam i
padurueshëm, shpesh herë e humbas qetësinë, e herë të tjera vesh në fytyrë
heshtjen e inatit. Por ti, ti je e cmëndur! Ti je uragani i jetës së cdokujt,
ti bën pluhur në sipërfaqe të ditëve të mia, ti i vizaton të kuqen sipër një pikture
të një fëmijë, qesh me shpirt në biseda të akullta…
Ti je bileta më e shpeshtë e
fluturimeve të mia! Je udhëtimi që mezi e pres, je valixhja e minutës së
fundit, dëshira për diell, muzika e natës time, je alkooli i dehjes së verës!
Je dëshira për t’u rikthyer një
orë e më parë tek ti, je padurimi, je britma, ulërima, ti je gjithë jetët e një
bote, krrusur aty në shpirtin tënd!
Nuk jam një njeri perfekt, nuk di
të bëj ëndrra realitet, as yjeve nuk ju vë emra. Nuk di të dua sic bën ti, as
nuk dua ta provoj, frika ime më e madhe është të jem perfekt si ti! Sepse ti
realisht je e frikshme.
Nuk di të dëgjoj njëherësh të
gjithë rrymat muzikore e të pëlqej njëkohësisht autorë të ndryshëm tekstesh,
nuk ja dal dot të përqafoj cdo ditë një film të ri, as nuk përpiqem të mbush
jetët e cdokujt, mendoja se përpjekjet e mia ishin të furishme përballë shpejtësisë
tënde, por ti je e paparashikueshme!
Të kam lënë një vënd bosh tek unë
që t’a përdorësh edhe për inatet e tua me botën, në cdo ditë të vitit do ta bëja
këtë. Ajo që të trishton ty, duhet të shkruhet diku, dua që të gjithë momentet
e tua që të bëjnë të humbasësh të qeshurën, ti strehosh tek unë, vetëm kështu do
mësoj si të të rikthej edhe njëherë stuhitë e gëzimit tek ti!
Nuk e di si do të ishte një ditë
pa ty, por nuk dua të rikthehem aty, nuk e di se si është të mos jesh në qëndrën
e vëmëndjes tënde, nuk dua ta provoj, unë nuk e di si është të zgjohesh pa zhurmën tënde vërdallë, as pa fishkëllimën tënde
në guzhinë ndërkohë që zbathur bën
ecejake me filxhanin e kafes në duar. Nuk
dua ta di më si është një darkë pa ty, as se cfarë është këmbëngulja për të
shkuar diku vetëm se do ti!
Njerëzit përherë kërkojnë veten
tek tjetri, ti je kaq ndryshe nga unë, ti më bën tjetër njeri! Do të rikthehesha
cdo ditë tek ty, nuk ka vënd më të bukur se në zemrën tënde!”
Më bën te qesh e të qaj njëkohësisht,
unë as nuk përpiqem të të ndryshoj, e ti je kaq i ngjashëm me mua! Ti nuk e di
se përtej asaj që unë bëj, je gjithnjë frymëzimi im, je energjia që jap prej
shpirti në cdo ditë prej në zgjim!
Unë nuk kam frikë të qaj e të
gjej një vend për të qeshur përsëri, ti je përqafimi i duhur ku mund ta bëj këtë…
Desantila
Comments
Post a Comment