E dija që ti një ditë do ikje!

Nuk e di pse por ama e dija, e kjo më gjeti të përgatitur. Përherë më thoje, ti e ke edhe mendimin me datë skadence… Dhe unë që qeshja…

E dija tekstualisht se si në momente të caktuara do të reagoje, ndaj nuk më duket cudi largimi yt, përkundrazi, shumë je vonuar! Ka shumë gjëra që doja të t’i thoja pa ikur ti, por kam gjetur formën e duhur që ti të më dëgjosh pa patur nevojë të flas.

Mban mënd si u njohëm?! Unë vdisja të të ngacmoja, ti ishe aq provokues në cdo fjali sa më dukej se nga momenti në moment do të të hidhesha me duart në fyt. Po ende pa mbaruar unë këtë skenar në kokë, ti ma ktheje situatën, aq, me një shikim, e kështu mes grindjesh e të qeshurash, u gjendëm duke folur për pushime të përbashkëta, për faturat në zarf poshtë derës, për drekat familjare, për pagëzimet e dikujt…

Tmerr! Po c’deshëm që ecëm kaq shpejt, ishim mirë kur ishim më pak, cna u desh gjithë ky afrim? Isha më mirë kur mezi prisja një sms tëndin, akoma më mirë kur drekat dhe darkat ishin të shkurtra që i linin kohë ditës tjetër për atë që nuk u tha dje, pa ato fotot vendosur kornizave si një cift perfekt, isha shumë rehat kur më duhej të të jepja një aprovim nëpërmjet telefonit nëse duhet të vishje kostum blu apo të zi, ishim aq mirë larg sa kjo afërsi na bëri keq!

Mua më bëri keq ardhja jote, të desha ashtu larg, me difektet që rrinin të vogla prej aty ku ishe, tani që t’i njoha nga afër them, edhe të tuat kisha mangut, unë kam vetë plot të tilla! Jam shumë e mirë kur jam e keqe, por bëhem tekanjoze kur jam e mirë!

E di cfarë m’a mban shpirtin gjallë mua? E panjohura, mistikja, ajo që ti nuk më jep, ajo që unë dua të shoh e ti m’a fsheh, kurioziteti im që nuk gjen vënd askund, frika për të të humbur, dëshira për të të thënë të gjitha këto dhe tërheqja pas e tyre në sekonda… Po ti ma hape kutizën e të gjithave! Nuk mbeti më asgjë për të të dëshiruar, asgjë për të të intriguar në qënien tënde, sikur të më jepje më pak do isha ushqyer cdo ditë deri se di se kur… Po ti më ngope…

Më zë e qeshura kur shoh që ke boshatisur murin ku ti vetë kishe ngritur një kënd me foto pafund, të miat e të tuat bashkë e copëza kujtimesh që zor se ti do dish t’i fshish, edhe të kam thënë, e kam formën se si të të bëj të mos më harrosh, t’i më ke marrë me vete…

Unë e dija që ti mbrëmë do ikje, më vjen keq që më more me vete me largimin tënd! Në mur kanë mbetur hijet e kornizave të të gjitha fotove! Tani që jemi prap të huaj, më duket se të njoh shumë mirë. Kur të kthehesh, lëri fotot pas dere, bashkë me gjithë kujtimet e mia, ndryshe do të të bëjnë dëm! Bëhem tekanjoze kur jam e mirë, e kur jam e mirë bëhem shumë e keqe!

Desantila

Comments

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme. Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...

Desantila

Search This Blog