Skip to main content

As unë nuk të dua ty!


Shprehja “ti nuk e do veten mjaftueshëm”, ka filluar më tingëllon si “xhaketë pranvere” kur të mendoj ty, që  e vë krahëve, po andej nga mesdita që ngrohet pak, e heq prap!
Në fakt, tani që e mendoj mirë, me vërte ti nuk e do veten mjaftueshëm, të ishte se e doje, nuk i ndiqje të zezat një nga një. Atë energji që harxhon t’u shkosh pas fijes dështimeve të tua të sugjeroj  përdorësh në një formë tjetër, ose mos e përdor hic, ruaje!

Më thuaj pak sa herë e ke gjetur veten duke gjykuar në heshtje të tjerët! Aty në atë momentin e poshtër që goja të lidh cdo fije-keqe për gjëra që po t’i vishje ti, ty do të dukeshin aq normale, ose më keq akoma, ty do të fliste subkoshienca se ke bërë gjënë më perfekte në botë! S’të vjen mirë që po të flas si ai djalli mistrec i vogël që të ulet në cep të shpatullës me pirunin tre-dhëmbësh në dorë. Prit se ende stë kam pickuar, sot kam marrë vetëm fjalët me vete…

Ti ke frikë nga refuzimi! Po po, këtë e di mirë! Ndaj për të mbajtur veten larg nga kjo ndjesi e jotja përpiqesh të gjesh cdo mundësi, si ai grepi në det, e nuk të lodh aspak qëndrimi për një kohë të gjatë në kërkim të një gjëje sado e vogël të jetë, t’ja marrësh shpirtin dhe asaj…
Të të shpjegoj dicka?! Nëse inatin e ke me të “voglin” po të them se dikur, në libra të shkollës fillore përdorej një krahasim për ata më të dobëtit: “trupeshk”. Edhe po thoja: mua nuk më pëlqen peshkimi, nuk më pëlqen as të jem e peshkuar, preferoj të praktikoj hipizëm, më pëlqejnë kuajt!



Më lër të të flas në të bardhë:
Nëse e sheh veten me gabime të vogla, pranoi! Mos fajëso askënd. Një ditë do të të rëndojë dyfish. Nëse ke një ditë të keqe, nuk është faji im, as i tjetrit, cliroje veten nga mundimet e tepërta që të kërkojnë të veshësh bukur një gënjeshtër. Mos e kritiko kurrë veten, ti nuk mund të jesh kurrë aq i mirë sa supozon ti se je. Ajo cfarë ti je, është ajo cfarë ti shfaq, zëri yt është cdo gjë që ti do të më japësh! Ndjesë por unë nuk të blej dot “gjërat” që nuk më duhen!
Mua më duhet e “zhveshura” jote, ajo që ti ja njeh vetes, të gjitha difektet e pastra të tuat, dështimet, pranimet, triumfet! Ato, mi thua dot? Mi prezanton dot? Sa fuqi ke të më flasësh për këto… T’i thuash të tjerëve që “unë e dua veten me të këqijat e mia?!”

Ti mund të jesh e shëndoshë por prap t’a duash veten, mund të jesh e shëndoshë (e më fal që po e them në formë harbute) por ama ke një personalitet shumë të fortë dhe të lumtë për këtë, mund të jesh e shëndoshë e të qepësh kostumin tënd, por ti nuk mund të jesh e shëndoshë dhe të jesh e shëndetshme njëkohësisht! (Uroj ta kesh kuptuar në thelb…)

Në fakt, tani që e mendoj mirë, me vërte ti nuk e do veten mjaftueshëm, të ishte se e doje, nuk i ndiqje të zezat një nga një. Kur të zgjohesh, të ndjesh lumturinë, e të duash veten, më lajmëro…

Der atëherë, as unë nuk të dua ty!

Desantila


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
2 comments
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
3 comments
Read more

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...
1 comment
Read more