As unë nuk të dua ty!

Shprehja “ti nuk e do veten mjaftueshëm”, ka filluar më tingëllon si “xhaketë pranvere” kur të mendoj ty, që  e vë krahëve, po andej nga mesdita që ngrohet pak, e heq prap!

Në fakt, tani që e mendoj mirë, me vërte ti nuk e do veten mjaftueshëm, të ishte se e doje, nuk i ndiqje të zezat një nga një. Atë energji që harxhon t’u shkosh pas fijes dështimeve të tua të sugjeroj  përdorësh në një formë tjetër, ose mos e përdor hic, ruaje!

Më thuaj pak sa herë e ke gjetur veten duke gjykuar në heshtje të tjerët! Aty në atë momentin e poshtër që goja të lidh cdo fije-keqe për gjëra që po t’i vishje ti, ty do të dukeshin aq normale, ose më keq akoma, ty do të fliste subkoshienca se ke bërë gjënë më perfekte në botë! S’të vjen mirë që po të flas si ai djalli mistrec i vogël që të ulet në cep të shpatullës me pirunin tre-dhëmbësh në dorë. Prit se ende stë kam pickuar, sot kam marrë vetëm fjalët me vete…

Ti ke frikë nga refuzimi! Po po, këtë e di mirë! Ndaj për të mbajtur veten larg nga kjo ndjesi e jotja përpiqesh të gjesh cdo mundësi, si ai grepi në det, e nuk të lodh aspak qëndrimi për një kohë të gjatë në kërkim të një gjëje sado e vogël të jetë, t’ja marrësh shpirtin dhe asaj…

Të të shpjegoj dicka?! Nëse inatin e ke me të “voglin” po të them se dikur, në libra të shkollës fillore përdorej një krahasim për ata më të dobëtit: “trupeshk”. Edhe po thoja: mua nuk më pëlqen peshkimi, nuk më pëlqen as të jem e peshkuar, preferoj të praktikoj hipizëm, më pëlqejnë kuajt!

Më lër të të flas në të bardhë:

Nëse e sheh veten me gabime të vogla, pranoi! Mos fajëso askënd. Një ditë do të të rëndojë dyfish. Nëse ke një ditë të keqe, nuk është faji im, as i tjetrit, cliroje veten nga mundimet e tepërta që të kërkojnë të veshësh bukur një gënjeshtër. Mos e kritiko kurrë veten, ti nuk mund të jesh kurrë aq i mirë sa supozon ti se je. Ajo cfarë ti je, është ajo cfarë ti shfaq, zëri yt është cdo gjë që ti do të më japësh! Ndjesë por unë nuk të blej dot “gjërat” që nuk më duhen!

Mua më duhet e “zhveshura” jote, ajo që ti ja njeh vetes, të gjitha difektet e pastra të tuat, dështimet, pranimet, triumfet! Ato, mi thua dot? Mi prezanton dot? Sa fuqi ke të më flasësh për këto… T’i thuash të tjerëve që “unë e dua veten me të këqijat e mia?!”

Ti mund të jesh e shëndoshë por prap t’a duash veten, mund të jesh e shëndoshë (e më fal që po e them në formë harbute) por ama ke një personalitet shumë të fortë dhe të lumtë për këtë, mund të jesh e shëndoshë e të qepësh kostumin tënd, por ti nuk mund të jesh e shëndoshë dhe të jesh e shëndetshme njëkohësisht! (Uroj ta kesh kuptuar në thelb…)

Në fakt, tani që e mendoj mirë, me vërte ti nuk e do veten mjaftueshëm, të ishte se e doje, nuk i ndiqje të zezat një nga një. Kur të zgjohesh, të ndjesh lumturinë, e të duash veten, më lajmëro…

Der atëherë, as unë nuk të dua ty!

Desantila